سهشنبه، ۳۱ فروردین ۱۳۸۹ / ۲۰ آوریل ۲۰۱۰
۹سرو همیشه پایدار
عباس مهدوی
۳۰فرودین ۱۳۵۴ در حافظه تاریخی مردم ایران و به ویژه زندانیان سیاسی دوران ستمشاهی روزی سیاه و فراموش ناشدنی است. در این روز ساواک شاه، در خشم و وحشت از اوجگیری و گسترش مبارزه مسلحانه، یکی از زبونانهترین جنایتهایش را مرتکب شد و خون ۹انقلابی اسیر را در تپههای اوین برزمین ریخت. این قهرمانان شهید عبارت بودند از، چریکهای فدایی خلق؛ بیژن جزنی، حسن ضیاظریفی، عزیز سرمدی، سعید مشعوفکلانتری، عباس سورکی، محمد چوپانزاده، احمد جلیلافشار و مجاهدینخلق؛ کاظم ذوالانوار و مصطفی جوان خوشدل.
شهید بیژن جزنی در شمار نخستین انقلابیونی بود که با درس گرفتن از تجارب خونبار مبارزات گذشته مردم ایران، به تشکیل گروهی با اعتقاد به استراتژی مبارزه مسلحانه همت گماشته بود. بیژن و یاران شهیدش در سال۴۶ به اسارت ساواک درآمدند. این انقلابیون اسیر که در زندانهای شاه به گروه جزنی معروف شدند، هریک به زندانهای طولانی محکوم شده بودند. جزنی و یارانش در دفاع از جنبش مسلحانه انقلابی با سازشکاری و رفرمیسم مرزبندیهای روشن و قاطعی داشتند و عافیتجویان و تسلیمطلبان همنوا با ساواک و همدست دیکتاتوری را افشا مینمودند. از بیژن جزنی کتاب تاریخ ۳۰ساله و چندین مقاله و جزوه ارزشمند درباره تاریخ معاصر ایران و استراتژی مبارزه مسلحانه باقی مانده که محصول تلاشهای نظری او و یارانش در زندان است.
روز ۳۰فروردین سال۵۴، چنانکه برخی دژخیمان ساواک بعداز سقوط رژیم شاه اعتراف کردند، طبق یک توطئه از پیش طـــراحــیشـــده، مــزدوران ساواک ۹انقلابی اسیر را بهسمت تپههای اوین بردند. چشمان همه را بسته بودند و برفراز تپههای اوین آنها را روی زمین نشاندند، سپس با مسلسلی که جلادان دست بهدست میگرداندند، فرزندان دلیر مردم ایران را بهخاک و خون کشیدند. فردای آنشب، ساواک در رسانههای رژیم خبر داد که ۹زندانی سیاسی که درحین انتقال بهزندان دیگری بودند، درحال فرار کشته شدند. همه میدانستند که این خبر را ساواک برای پوشاندن ضعف و زبونی خود درقبال انقلابیون جعل کرده است. ساواک برای این جنایت از مدتها قبل آماده بود و انتقال این زندانیان از چندی پیش انجام شده بود و بهدروغ از فرارشان سخن میگفت، درحالیکه برخی از آنان چندماه بیشتر به پایان محکومیتشان نمانده بود. روز بعد بر زندانهای سیاسی خشم و سکوتی سنگین سایه افکنده بود. اما انقلابیون اسیر در زندانها به یاد همرزمان شهیدشان، هنگام نرمش صبحگاهی همه در یک جهت ایستادند و حرکات نرمش را ۹بار تکرار کردند و هربار عدد۹ را فریاد زدند
هر سال در پایان فروردین ماه، باد بهاری همراه با بو و گرده گلها، یاد ۹شهید خلق را که قربانی جنایت هولناک ساواک آریامهری شدند، با خود میآورد و در خاطرههایمان آنها را با یاد ۳۰ هزار زندانی سیاسی قتلعام شده توسط جلادان رژیم آخوندی در تابستان ۱۳۶۷ پیوند میزند
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen