منوچهر هزارخانی - دلالی برای "طرح آمریکا

چرچیل گفته بود می توان به هوش آمریکاییها اعتماد کرد؛ آنها می توانند برای هر مسأله مشکل، راه حل مناسب را پیدا کنند، البته بعد از آن که همه راه حلهای دیگر را امتحان کردند!
انگار حالا، آمریکاییها تصمیم گرفته اند با پافشاری در تحمیل یک راه حل زورکی، گفته چرچیل را تکذیب کنند. دلیلش این که نه تنها سفیرشان در بغداد را مأمور تشویق مالکی در غیرقابل تحمل کردن شرایط زندگی در اشرف کرده اند. بلکه به یک فرستاده ویژه هم مأموریت داده اند تا در اروپا بچرخد و برای قبولاندن ”طرح آمریکا” به جای طرح استیونسون به اروپاییان، تبلیغ کند، هر ازگاهی هم سری به اشرف بزند و برای ساکنانش درباره محاسن تغییر مکان به جایی ”اندکی دورتر و کمی امن تر” و از مزایای انحلال سازمانشان برای رستگاری در همین دنیا بالای منبر برود؛ و باز همان بساطش را پهن کند و باز همان جواب را بگیرد که این طرح به منزله نقض تعهدات و سپردن قربانی به دست قاتل است و از همین رو هم غیر قانونی است ، هم غیر اخلاقی ، هم غیر انسانی و بنابراین غیر قابل قبول، و ... دوباره  دوره بیفتد برای تبلیغ ”طرح آمریکا” .
من نمی دانم نمایندگان اروپایی هر بار که چشمشان به این سفیر دوره گرد می افتد چه احساسی پیدا میکنند، ولی می توانم حدس بزنم که اشرفیها هنگام روبه رو شدن با او، احساس می کنند که سیصد بلندگویی که شب و روز آزارشان می دهند، حالا دو برابر شده اند.
این روش ـ که می توان جنگ روانیش خواند، یا «کله پزی» یا سماجت دلال منشانه یا هر چیز دیگر ـ فقط مبتنی بر نصایح دلسوزانه و هدایت ”به راه راست ” نیست، با چاشنی تهدید و القای ترس به شوخی و جدی هم همراه است. او، به شوخی از گوانتانامو و هاوایی یاد می کند(لابد ابوغریب یادش رفته) و هنگامی که لحنش جدی می شود، به جای محکوم کردن آدم کشی مزدوران مالکی ، به اشرفیها هشدار می دهد که در صورت پافشاری برای ماندن در اشرف، باید در انتظار همان هجوم ها و کشتارها ، به احتمال زیاد به صورتی وسیع تر و قاطع تر ، باشند. اصرار دارد که بقبولاند دارد نقش فرشته نجات را برای گروهی که باعث دردسر آمریکایست بازی میکند، ولی ادا و اطوارش، پرونده سازیها و لجن پراکنیهایش که تکرار همان مهملات وزارت اطلاعات آخوندهاست، گواهی می دهند که مأموریتش متلاشی کردن سازمان مجاهدین ازطریق تحمیل ”طرح آمریکا”ست ‎. لابد پیش خودش حساب کرده است که اگر به مسالمت میسر شد، چه بهتر؛ یک پیروزی دیگر برای سیاست دلالی و دلالان سیاسی. اما اگر نشد، امر به معروف را ول می کنم و منتظر اقدام مزدوران مالکی برای ”برقرار کردن حاکمیت عراق در کمپ اشرف” می مانم . لابد بعد از وقوع فاجعه، مشاور جدید و فارسی زبان مالکی در امر تخلیه اردوگاه اشرف در اولین مصاحبه اش با آن بنگاه سخن پراکنی معروف ، با لحنی به عاریت گرفته شده از آندرس بورینگ برویک ، خواهد گفت : هولناک است ، اما لازم بود!

ناهید همت آبادی - بی ضرورت تیتر

درتقدیس هرآن” اشرفی“ که سرفرازوخونین بال پرکشید ومرگ آفرینان فرتوت و فریبکار آغاز هزاره نو وگورزیستان زمانه فضیح را به زبونی وسخره گرفت. من که اما طی همه روزهای پراضطراب  آتش و خون و زمانی نسبتا طولانی پس از آن، مغز و دستم یکجا از کار بازایستاده و تسلط برآنها نیز در چارچوب اراده ناچیزم هیچ نمیگنجید، حالاهم که پس از اینهمه ماه تأخیر، لنگ لنگان قدمی برداشته به راه آمده ام تادلخواسته باسادگی الفاظ حرفی از اشرف شهرها بزنم، درد دیرین را  بسرایم و بغض تلنبارشده توی دلم را بتکانم، باز هم جستن یک واژه شایسته که گویای همه شیفتگی سرشار درون، دلمشغولی دایم ودل آشفتگی روزوشبم باشد، برایم سخت ووسواس برانگیزاست. با اینهمه اما انگاریک رهروسرگشته و نامطمئن از خود می شتابم تا بیابانهای تفته دورکه اگرفرصت ناچیزی هم دست دهد و هر” اشرفی“ اشرف حتی لحظه کوتاهی هم که شده به رمزسخنان تهی از واژه دلخواهم گوش کند، روح بی آرامش تنهایم شاید دست ازسرکشی وبیتابی بردارد و دل خسته بی حوصله ام نیز بدنبال زیارت و سجده طولانی برپیکر” گلهای فروریخته برخاک شهادت “، شهیدان زنده و شاهدان سرزمین اشرف خونبار، دوباره به تقلا وتپش برخیزد، صبرایوبی بیاموزد و کمی عیاری. آنوقت اگرمن هم ذره ای از اینهمه انگیزه و شوق آرمانی، رشادت ودلیری ایرانی را نیزمثل خودشان پیشه کنم، پس از آن بی رودربایستی هریاوه سرای گستاخ سپرافکنده دربارگاه جرم سفیهان وطن راکه ازیکسومحض هراشرفی اشرف دل میسوزاند و به تزویر و ریا نغمه دلسوزی میخواند اما از سوی دگر نیز با تکرار خواسته دشمن وحشی، آتش افروز توطئه قتل وکشتار همه اشرفیان میگردد، با تحقیر طوری افشا و رسواکرده و بحق مهرخیانت و شراکت درجنایت را برپیشانی اونقش خواهم زدکه پس ازآن دیگر نتواندهرگزدر جمع شرافتمندان سرراست کرده وبچشم آزادمردان وزنان نیزحتی نیم نگاهی اندازد. آنوقت آخرسرهم مثل بیشتروقتها باشوق دیداراشرف واشرفیان، خیلی آرام وآهسته طوری که صدای خودرا توی قلبم هم بزحمت بتوانم گوش کنم ، زیرلب زمزمه خواهم کرد :
من که ملول گشته ام ازنفس ستارگان      قیل ومقال عالمی میکشم ازبرای تو......( برای شمایان)
شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست     جای دعاست شاه من بی تومباد جای تو.....(جای شمایان )                                       
                                             ” اشرفی ها“                                                                       
پرده پندارراهم که کنارمیزنم باورنمیکنم هنوزدستی شکسته وخونین سربرآورده ازلابلای انبوه پولاد وآهن، کسی باسینه ای شکافته اززیرگلوتاآخرجناق سینه، یکی باچشمان خونفشان ازشلیک تیرهای جاخوش کرده میان شقیقه هاوبسادیگردلاوران زخم آجین خطه بی شباهت سرشاری بادردهای جانکاه وتن های خون چکان، غلطیده درشیارهای خاکریزشهرشان، همگیشان امایکسان باانگشتان نشانه ومیانی تصویرپیروزی را درفضاترسیم میکنند تاتولد نسل نوین انسان رادرفرازآوازه ی خجسته ی همه اسطوره های آشنایاگمنام دلاوری وجلال انبوه حماسه های جاویدان نوید دهند وشرم شقاوت پیشگی رابرپیشانی بیشرمان کهنه کارزمانه بی آزرم طوری داغ زنندکه پس ازآن شایددرخلاء هولناک آرمانی وسرگشتگی انسان معاصر، زندگی یکسره درروزمرگی عادات مرسوم، سرکوب، فقروناکامی وبی هیچ کوشش وتلاش درنفی ورفع آن، ذبح نگردد. بااینهمه راستش هنوزامامن ازبی پروایی پایداری وفدای این نسل نوظهوروصبرایوبی آن دچاراضطراب گنگ وناباوری وهم آلودمیشوم وقتی تن های بی سپرباسهولت یک دیدارساده اماباشهامت بی شبهه وشباهت به پیشوازآهن وپولاد میروند ومرگ رابه سخره میگیرند. برای همین، ماههاست که دیگر” دل من باورنمیکند دردخویش را “ اگرندیده ونیاموخته بودکه با آرمان وروح، تازیانه سرنوشت راهم وقت فرودصاعقه وارمیتوان شکست، تقدیرافسارگسیخته رابندبردهان نهاد واز تن های زخم آجین خون چکان ـ فراسوی طاقت وتصورانسان ـ پتک سنگینی ازاراده وعزم غول آساساخت تادرمعانی اخلاقی وسیاسی چنان برق آسابرفرق غاصبان قلدرجهان وگزمه های زبون گوش به فرمانشان فرودآیدکه با همه پیشینه شرارت وشقاوت پیشگی امادربرابروجدانهای بیدارجهان وهمشهری هایشان نیزتحقیروشرمگین شوند.
آه .....اشرفی ها، شما دلشدگان بی ادعای فروتن، اسطوره های بی نام ونشان دلاوری، سخت آزموده روزهای طاقت فرسای تحمل وکار، شبهای بیدارخوابی درانعکاس نعره های گوشخراش وحوش خون آشام که سکوت وآرامش بیابانهای خفته راهم به آشوب کشیده وجانوران شبگردرانیزدچاروحشت وهراس ودل آشوب میکنند. انسانهای مسخ شده ی ایستاده روی دوپا، به هرزگی رشدکرده درمنجلاب ارتجاع و جاهلیت، پرتاب شده ازعصرتوحش به سالهای آغازقرن بیست ویکم .                                                                                                         
آه اشرفی ها...... اشرفی ها، شماکاشفان بی چشمداشت گوهرنهفته وناب درون انسان، برپادارندگان سنت وفاوایستادگی برسرآرمان وایمان، اسطوره های افسانه های استقامت ودلاوری. اشرفی ها، آه اشرفی ها.....میدانم که بکاربردن این اصطلاحات درموردصفات وبرای وصف حقیقت حضورشما، همین واژه هارانیزشرمگین وسرخورده، نسبت به من خشمگین وشمایان راآزرده خاطرخواهدکرد. اماچکنم. شعری، داستان شورانگیزی، قصه ای یاحتی دیگرواژه های دلچسبی، هیچ، ازاینهمه اصلاهیچ ندارم که باآنها بتوانم شمایان رابقدرشأن وشایستگی تان تعریف کنم. چکنم . وقتی شمادرمتن حادثه ایستاده اید، شماکه لحظه لحظه باتن های مجروح وروحتان، تاریخ متحول آینده رارقم میزنید، شما که انسان خداگونه برتررا باحضور خود تعریف وتصویرکرده اید، برمن زیادایرادوسخت  نگیریدواگرحتی اندکی هم باورم دارید، بشرطی که خدای ناکرده ازمن بازآزرده ودلخورنشوید، راستش رابشما بی کم وکاست میگویم واینکه فقط من نبوده ام که بابهره اندک ازدانش وعلوم، هیچ قادرنیستم تصویرساده بی تزئین رادمردی، دلاوری وعزم یا صحنه کوچکی ازگوهرانسانی والای شماراترسیم کنم بلکه فرهنگستان جهان هم بگمانم باید محض توضیح وتصویرصفات راستین شماوبرای تصحیح وتکمیل واژه های نارسایی که من آنها راناچاربکاربرده ام، خالق فرهنگ مناسب وجدیدی باشد که شمایان رادرشأن کرامت وشهامت تان تعریف کند. گرچه حالاودراین هنگامه ماهها وهفته هاوهمه لحظه های تلاش ورزم بی امان شمادرصحنه پایداری بی تردید بین مرگ وحیات، دراوج نبرددائم طولانی ازنوع دیگرونمونه، باعزم مضاعف درراه رسیدن به پیروزی آخر،احتمالا هیچکس حتی یاران نزدیک راهم فرصتی دست نخواهد داد تاباهمه انگیزه وعشق، قصه ناب نسل شما وحماسه خاموش اشرف را آنگونه که واقع شد ه حتی به کوتاهی واندک بازگویند . روزی اما که این فرصت دست دهد ـ و نه چندان دورخواهدبود ـ خودمن هم راستش درهرحال باهمه ضعف دانش وتوان امابا انگیزه بسیار، درصف آخردوستان، تاریخ وداستان نویسان خودراجاخواهم زدوبی هیچ ترس ورودربایستی ازآزردگی و خدای ناکرده حتی خشم شما اشرفیان ،گوشه کوچکی از انبوه همه خاطره هاراکه نسل نمونه وشگفت شمادرقرن وقاحتهای بیحد سیاسی وسقوط ارزشهای انسانی واخلاقی خلق نمود، به نگارش وتصویرکشم که البته همآنوقت هم نه فقط داستان اشرفیان، بلکه همه انگیزه وشوق ونقاط اتکای عزم، ایمان وصبوری آنان،آموخته ازراهبرومرشدشان نیزدرصدرتاریخ نوین دنیا ونبرد غول آساومهیب آرمانی وسیاسی باهیولای پلید وآدمخواردوران، ثبت خواهد گردید . برای همین است که منهم حالا بازهرگاه هوس می افتدبسرم، شعردلخواهم راتکرارکنم، یکهوناخواسته نه بسیار آرام وتنهامحض دلم، بلکه طوری آنرا به آوای بلند میسرایم که همه آنهایی هم که باندازه من آنرادوست دارندودلشان میخواهد، مینوانند بامن همراه وهمآوازشوند........
من که ملول گشته ام ازنفس ستارگان             قیل ومقال عالمی میکشم ازبرای تو
شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست      جای دعاست شاه من بی تومباد جای تو

منوچهر هزارخانی - دو سناریو برای ایجاد فاجعه

سه‌شنبه، ۰۷ تیر ۱۳۹۰ / ۲۸ ژوئن ۲۰۱۱

به محض آن که طرح پیشنهادی آقای استیونسون (پارلمان اروپا) به طور رسمی اعلام شد، یک طرح دیگر، عینا مثل قاشق نشسته ایی که وسط یک سفره تمیز بیندازند، به طور نیمه علنی پیشنهاد شد که خبرگزاریها گفتند از طرف آمریکاییهاست، منتها منبعش نمیخواهد هویتش فاش شود. این طرح ، که از همان ابتدا روشن بود برای کنار زدن طرح استیونسون اختراع و به وسط معرکه پرتاب شده است ، دو خصوصیت اساسی دارد. اول این که از پیش شرطهای طرح استیونسون ـ که باعث جلب نظر موافق مقاومت با این طرح شده ـ هیچ حرفی به هیچ شکلی به میان نیاورده است . دوم این که به جای آن پیش شرطها، به عنوان گام اول برای انتقال ساکنان اشرف به کشورهای ثالث، جا به جا کردن آنها در خاک عراق را پیشنهاد کرده است . همین دو ویژگی البته برای شناساندن ماهیت ” طرح آمریکاییها” کافی است . با این همه وقتی از آنها پرسیده میشود آیا حاضرند خودشان حفاظت افراد منتقل شده به محل جدید را به عهده بگیرند ، با صراحتی که با وقاحت ـ و بنابراین با فقاهت ـ مرز دقیقی ندارد، جواب می دهند نه ، این امر به عهده دولت عراق است . بدین ترتیب بر هیچ کس ـ حتی اگر به خوش خیالی و ساده انگاری من باشد ـ پوشیده نمی ماند که طرح مزبور فقط یک هدف عقلانی میتواند داشته باشد و آن صاف کردن جاده برای ”حل نهایی” مسأله اشرف و اشرفیان (با هم ) به دست اوباش مسلح تحت امر مالکی است که تا به حال دو بار هم اجرای آن را به طور نسبی ، جلو چشم همه ، تمرین کرده اند . این یک سناریو برای ” حل مسأله اشرف ” است.
یک سناریو دوم هم هست که دست پخت خدمتگزاران اسلام عزیز است و مژده اش را دب اصغر در شرفیابی هفته گذشته اش به ام القرا داد . طبق این سناریو دوم ، قرار است خدمتگزاران ایرانی و عراقی ولایت با نماینده صلیب سرخ (به عنوان کلاه شرعی) بنشیند و به نحوی خداپسندانه ترتیب اشرف را بدهند . خوشبختانه صلیب سرخ ، برای حفظ آبرویش ، بلافاصله اعلام کرد که در این ”کمیسیون سه جانبه ” شرکت نمیکند. ولی به هر حال نحوه سازماندهی کمیته مزبور (با شرکت نمایندگان دو دولت و نماینده صلیب سرخ) چنین القا میکند که موضوع مورد بحث ، از نوع مبادله اسیران جنگی بین دو دولت سابقا متخاصم است . یعنی تدارک دیدن استرداد به هر بهانه.
این که آیا سناریو اول، به عنوان” امداد غیبی” در شکل گیری سناریو دوم نقش داشته است یا نه، بحث زائدی است، زیرا نه خامنه ای ، که از طریق میراث ولایت پیامبر به عالم غیب وصل است، و نه احمدی نژاد ، که گویا اخیرا به کمک جن و رمال همین رابطه را به وجود آورده و هاله نور دور سرش الان تشعشع اتمی هم پیدا کرده است ، حاضر به افشای اسرار نخواهند شد. ولی این هم سر نا گفته یی نیست که ”اسلام عزیز” و ”شیطان بزرگ” جنبش مقاومت را دشمن اصلی (اولی ) یا دست کم مزاحم طرحهای وصله پینه یی خود (دومی) می دانند. اگر رئیس جمهور کنونی عراق را هم دارای نژادی دو سویه بدانیم، آن وقت دیگر نیازی هم به افشاگری بازیگران نداریم .
سناریو اول روی ”حاکمیت ملی عراق” تکیه میکند تا مسئولیت دولت آمریکا را در اجرا نکردن قرارداد ژنو لوث کند. سناریو دوم زیر اصل پناهندگی می زند تا مبارزان جنبش مقاومت را به عنوان اسیر جنگی یا مجرمان صاحب پرونده جنایی (و بنابراین مشمول قرارداد استرداد مجرمین ) قلمداد کند.
خوب ، اینها دسیسه چینی های آنهاست ، حالا تکلیف ما در این میان چیست ؟
 تکلیف ما ، اتفاقا ، اصلا پیچیدگی ندارد: باید طرح اول را روی سرخود آمریکاییها و طرح دوم را روی سر ولی فقیه و خدمتگزاران عراقیش خراب کنیم . و السلام.

رضا باستانی - خاطرات سفر به پاریس ۲۰۱۱

سه‌شنبه، ۰۷ تیر ۱۳۹۰ / ۲۸ ژوئن ۲۰۱۱

 گردهمایی بزرگ ایرانیان در ویلیپن فرانسه جلوه ای شکوهمندی از همبستگی ملی ایرانیان
روز ۱۶ ژوئن با اتوبوسی به همراه تعدادی از هموطنان کرد ایرانی که به گروه های مختلف سیاسی وابسته بودند جهت شرکت در گردهمایی پرشکوه ایرانیان و حامیان مقاومت ایران در حمایت ازاشرف از کشور محل اقامت خود(نروژ) به سوی ویلیپن ـ پاریس حرکت کردیم.
هر چند مسافت طولانی بود اما مسافرت با اتوبوس امکان نزدیکی و مصاحبت و آشنایی با دوستان جدید را امکانپذیر می سازد و یک محیط دوستانه  با علایق مشترک را بوجود می آورد و گاهی پیش می آید که در حین صحبت با همسفران خاطرات مشترک و یا دوستی های قدیمی کشف می شوند و خاطراتی تازه می گردد.  در این میان آندسته ازخاطراتی که در خود قسمتی از مقاومت و قهرمانی های فرزندان دلیر خلقهای ایران و مجاهدین قهرمان را در خود دارد از آنجهت حائز اهمیت می گردند که انسان میفهمد که دلاوریها و از جان گذشتگی ها ی فرزندان دلیر خلق علیرغم تمام گرد و غباری که رژیم جهل و جنایت با تبلیغاتی سوء خود بر علیه این پیامبران آزادی و مقاومت در طی سالیان متوالی کرده و می کند  همچنان در ضمیر و وجدانهای آگاه مردم ایران سرزنده ونیکو مکان است.  مردم  به مثابه «قدر زر زرگر شناسد و قدر جوهر جوهری» از این قهرمانان به نیکی یاد می کنند و در باره آنان نیک می اندیشند.
یادی از رزمندگان و پیشمرگان مجاهد سالهای۶۱ـ۶۲
زیبا خانم یک هموطن کرد از اهالی منطقه آلان سردشت می باشد که بخوبی مجاهدین رااز زمانی که ده ساله بود بخاطر می آورد. او بخاطر می آورد که به همراه مادرش  برای مجاهدین مستقر در منطقه آلان نان می پخت و با احترام تمام از آنان یادآوری می کند و می گوید که مجاهدین پول تمام کارهایی که مردم منطقه برای آنان می کردند را پرداخت می کردند و مردم آنان را خیلی دوست می داشتند. او خاطرات خود را از نبرد ۷ روزه رزمندگان و پیشمرگان آن زمان مجاهدین با نیروهای مهاجم آخوندی  بیان می کند واز رشادت و از خود گذشتگی زنان و مردان مجاهدی یاد می کند که در مدت هفت روز نبرد بی امان با  نیروهای تا دندان مسلح رژیم علیرغم کمبود تجهیزات و سلاح تا آخرین لحظه مقاومت کردند و تمام امکانات خود را بی هیچگونه چشمداشتی در اختیار مقاومت کنندگان در دفاع از اشغال منطقه توسط رژیم قرار دادند.
شهیدان پاک
زیبا خانم تعریف می کرد که در همان دوران پیکر۲ مجاهد خلقی که در طی عملیاتی بر علیه نیروهای رژیم شهید شده بودند توسط اهالی منطقه به خاک سپرده می شود و مردم این منطقه همچنان با رفتن به سر خاک این شهیدان یاد و خاطره آنان را گرامی می دارند و از انان بعنوان « شهدای پاک » یاد می کنند.
شوهر زیبا خانم هم که یک پیشمرگ سابق و عضو فعلی «حزب دمکرات کردستان ایران» است  و همراه ۳ فرزند نوجوان خود برای شرکت در این گردهمایی آمده است صحبت های همسرش را تایید می کند و خود نیزطی صحبت کوتاهی از طریق میکروفون اتوبوس ضمن معرفی خود به همسفران خویش جنایت مالکی و خامنه ای را بر علیه اشرفیان قهرمان محکوم می کند و با مجاهدین اشرف اعلام همبستگی می کند و بر همبستگی و اتحاد تمامی نیروها و احزاب ایرانی برای مقاومت در مقابل رژیم ملاها و برای دمکراسی در ایران تأکید می کند.
همیشه ایرانی
در ضمن سفر زیبا  خانم کتاب فارسی خود را بهمراه دارد و سعی می کند که عقب ماندگی تحصیلی خود در رابطه با خواندن و نوشتن به زبان فارسی  را بصورت خود آموز جبران کند. او با افتخار می گوید که یک کرد ایرانی است  و به سرزمین خود عشق می ورزد و آرزو دارد که آزادی و رفاه را در سرزمین خویش ببیند. او می گوید که همیشه ایرانی بوده و به ایرانی بودن خویش افتخار می کند و برای آزادی ایران و مردم ایران به تلاش خود ادامه خواهد داد.
سایر هموطنان کردمان نیز علیرغم رنج سفر و طولانی بودن مسافت با شور وشعف بسیار برای شرکت در این گردهمایی همراه با خانواده و فرزندان خردسال و نو جوان خویش رنج سفر طولانی را با عشق به آزادی و رهایی مردم ایران برخود هموار کردند و همبستگی خود را با خواهران و برادران مجاهدشان ابراز نمودند و درهمراه با دریای جمعیت حاضر درگردهمایی بی نظیر ویلپنت پاریس پر شور فریاد آزادی سردادند..
سوخت رسانی به ماشین سرکوب ملایان
با خود فکر می کنم که چگونه رژیم ضد بشری ملایان به  تمامی خلق های ایرانزمین ظلم کرده و هزاران انسان فرهیخته و میهن دوست  و آگاه را با اتهامات خود ساخته و پرداخته از هستی ساقط کرده و زندگی را بکامشان با آواره ساختن آنان در سرتاسر جهان و با کشتن و زندانی ساختن عزیزانشان بر آنان تلخ گردانیده است. انسان هایی که بهترین سرمایه های جامعه ایران بوده و هستند. جنایت رژیم برعلیه مردم ایران همچنان ادامه دارد وسوداگران دلارهای خونین همچنان دستانشان رنگین از خون و رنج مبارزان آزادی و دمکراسی ایران است . آنان با  نگه داشتن مجاهدین خلق ایران بعنوان  نیروی محوری مقاومت مردم ایران  در لیست تروریستی خود به طورمستقیم به ماشین سرکوب و جنایت آخوندهای ایران و عوامل وابسته اش در دولت عراق سوخت می رسانند. در گردهمایی عظیم ویلپن نمایندگان مردم ایران از هر قشر و گروهی و ملیتی ووابستگان به مذاهب مختلف همراه با نمایندگان وجدانهای آگاه  و بیدار ملل مختلف از پنج قاره مختلف جهان بر مشروعیت و عادلانه بودن مقاومت مردم ایران مهر تایید نهادند و یکصدا گفنتد :«معامله با ملایان را متوقف کنید. و راهبند تروریستی را از سر راه مردم و مقاومت ایران بردارید و با حفاظت از اشرف به تعهدات خودتان در رابطه با قوانین و معاهدات بین المللی در رابطه با حفاظت از پناهندگان پایبند باشید و بیش از این با ملایان جنایتکار قدرت طلب و سلطه جو مماشات نکنید.»
اگر کسانی معتقدند که مجاهدین پایگاهی در بین مردم ایران ندارد باید به دریای جمعیتی که در ویلپنت جمع شده بودند نگاهی بکنند و به این سئوال پاسخ دهند که چگونه مجاهدین در لیست  تروریستی پروژه اینچنین عظیمی را که از هر گردهمایی دولتی هم که مردم را بعناوین مختلف به میدان می کشند بزرگتر و باشکوهتر بود به انجام می رسانند؟
رضا باستانی
۲۶ ژوئن

درگذشت یک قهرمان پرافتخار

مجاهد خلق مهدی ناصر افتخاری

قهرمان مجاهد خلق مهدی ناصر افتخاری (فرمانده فتح الله)، عضو شورای ملی مقاومت ایران، زندانی سیاسی محکوم به حبس ابد در زمان شاه پس از 4 دهه مبارزه با دو دیکتاتوری بر اثر ابتلا به بیماری سرطان در بیمارستان بغداد درگذشت.

رئیس‌جمهور برگزیده مقاومت خانم مریم رجوی، با درود به روح پرفتوح این مجاهد صدیق اشرفی، درگذشت دریغ انگیز او را به خانواده‌اش، به همرزمان شورایی ومجاهدش و به‌ویژه به مجاهدان اشرف و راهبر مقاومت، تسلیت گفت و افزود:
«پرکشیدن برادرمجاهدم مهدی، در آستانه میلاد فرخنده مولای متقیان و سی‌امین سالگرد 30خرداد عید کبیر مقاومت ملی و میهنی، قلوب همه همرزمانش را پر اندوه کرد. خوشا به سعادتش که در این ایام غرور آفرین پیام سرفرازی مجاهدین و اشرف پایدار را برای جاودانه فروغها به همراه می‌برد.

کارنامه چهاردهه مجاهدت این قهرمان سرفراز- از استواری در زندانهای دیکتاتوری سابق تا رزمندگی پیگیر در رژیم غاصب آخوندی، از نقش قهرمانانه و فراموش ناشدنیش در عملیات بزرگ پرواز رهبر مقاومت از پایگاه یکم نیروی هوایی در تهران در مردادماه ۱۳۶۰ تا فرماندهی یک محور عملیاتی فروغ جاویدان و استقامت ستایش‌انگیزش در دوران پرافتخار پایداری اشرف، به‌رغم بیماری جانکاه و شرایط محاصره و فشارهای فزاینده دشمن، یک پیام روشن به همراه دارد: پیام رزمندگی و مجاهدت بی‌امان تا برکندن بنیاد ستم و دجالیت و دیکتاتوری از خاک پاک ایران!

آری، زندگی و مجاهدت او مصداق این آیه قرانی است: والموفون به‌عهدهم إذا عاهدوا والصّابرین فی‌البأساء والضّرّاء وحین البأس أولـئک الّذین صدقوا وأولـئک هم المتّقون

و وفاکنندگان به عهد، آن‌گاه که عهد و پیمان می‌بندند و پایداری کنندگان در سختیها و شدائدآن‌گاه که سختیهای شدیدتر روی می‌آورد، آنانند صدق ورزان و همانا که آنها تقوا پیشگان هستند.

به راستی که او نمونه‌یی بود از تقوای رهاییبخش انقلابی و تواضع و فروتنی که همواره نبرد و ”جنگ صد برابر“ را الزام مشی ”کس نخارد“ می‌دانست. وی همیشه افتخار شهادت در مسیر سرنگونی رژیم پلید آخوندی و استقرار آزادی در میهن را آرزو می‌کرد و تردیدی نیست که اکنون در جوار قرب خداوند با همرزمان جاودانه فروغهای اشرف محشور است و به آروزی خود رسیده است. سلام بر او روزی که پای در میدان مجاهدت در راه خدا وخلق گذاشت و روزی که پای در راه و سرفراز به‌دیدار رفیق اعلی پرکشید و در جوار شهیدان فروغ اشرف فرود آمد»

چهاردهه مجاهدت
مهدی در سال ۱۳۵۱ در حالی که 20سال بیشتر نداشت و دانشجوی دانشکده فنی دانشگاه تهران بود، در ارتباط با سازمان مجاهدین خلق ایران دستگیر و روانه زندان شد. بیدادگاه نظامی دیکتاتوری سلطنتی او را به حبس ابد محکوم کرد.

در تشکیلات زندان به‌عنوان یک کادر برجسته فعال بود و از جمله کسانی بود که آخرین آموزشها و تجربیات را به‌زندانهای مختلف منتقل می‌کرد.

در 30دیماه ۱۳۵۷، همراه با آخرین دسته زندانیان سیاسی آزاد شد و به‌عنوان یک مسؤل مجاهد خلق در مبارزه ضدارتجاعی در فاز سیاسی و درمقامت انقلابی پس از30خرداد با فاشیسم مذهبی دلیرانه جنگید.

«فرمانده فتح الله» در مورد پیشبرد طرح عملیاتی پرواز مهم و تاریخساز رهبر مقاومت از تهران به پاریس در مرداد۱۳۶۰، خود در مقاله‌یی در نشریه مجاهد در روز 25خرداد۱۳۶۲ (سالروز شهادت مجاهد قهرمان رضا رضایی، درست در روزی مثل همین امروز) با امضای فتح‌الله چنین نوشته است:
… دوشنبه مجدداً نزد برادر مسعود رفتم و آمادگی «فرماندهی عملیات ویژه» برای «پرواز بزرگ» و تاریخساز را به او اعلام نمودم. فرمانده عالی سازمان ضمن ابراز تعجب و تقدیر از بخش ما که به این سرعت توانسته بود اعلام آمادگی کند، از من پرسید: «خوب به‌عنوان فرمانده بخش اعلام آمادگی کردی، حالا به‌عنوان عضو مرکزیت سازمان هم نظرت را بگو که آیا طرح را اجرا کنیم یا خیر؟»

… احساس کردم که جواب دادن برایم خیلی سنگین است. کاش می‌توانستم با قاطعیت آن‌چه را در ضمیرم می‌گذشت و عواطفم گواهی می‌داد بر زبان آورده و بگویم: نه! اما در یک لحظه فکر کردم مبادا به‌خاطر علاقه تشکیلاتی و عاطفی، مصالح عالیتر را که مسعود مدافع آن بود، زیر پا بگذارم و بنابراین گفتم: «اگر چه به‌عنوان فرمانده عملیات ویژه و از نظر عملیاتی صرف، مسئولیت اجرایی طرح را می‌پذیرم، اما از نظر سیاسی و ایدئولوژیک، به‌عنوان عضو مرکزیت، صبر کن تا بیشتر فکر کنم و نظرم را در نشست کمیته مرکزی بگویم…

پیش خودم فکر می‌کردم «شب قدر» ی است، نه تنها در تاریخ سازمان، بلکه در تاریخ نوین میهن ما که بایستی یکی از سرفصلهای سرنوشت در نهایت توسط خود مسعود رقم بخورد. کار ساده‌ای نبود. آینده انقلاب و خلقمان نیز مطرح بود. به راستی اگر طرح شکست می‌خورد، چه تأثیری بر کل انقلاب نوین ما می‌گذاشت؟ فرجام رژیم خمینی چه می‌شد و آن موقع چه می‌بایستی می‌کردیم و…

خلاصه شب سنگینی بود، دست آخر مسعود بلند شد و در اتاق به قدم زدن پرداخت و سپس با عزمی جزم گفت: « انقلاب و تکامل هرگز بدون جسارت و ریسک پیش نمی‌رود، من مسئولیتهایش را می‌پذیرم، فردا خواهیم رفت». صبح موقع خداحافظی وقتی آخرین روبوسی را با مسعود کردم، گفت: «فتح‌الله حتماً موفق خواهیم شد».

جنگ صد برابر
این مجاهد صدیق راه خدا وخلق در مقاطع مختلف، همواره و در هر فرصتی، اشتیاق خودش را برای حضور در خط مقدم نبرد و جان‌بازی در راه آزادی و برقراری حاکمیت مردم در میهنمان ابراز می‌کرد. از جمله در گزارشی در اردیبهشت ۱۳۷۸ نوشت: «از خداوند متعال خواستارم که مرا در مقابل تعهداتم نسبت به خواهر مریم رو سفید نماید و به مصداق الهم اجعل محیای، محیای محمد و آل محمد، وجعل مماتی ممات محمد و آل محمد، صلاحیت شهادت در مسیر سرنگونی رژیم پلید آخوندی و استقرارمهر تابان آزادی را به من بدهد».

در دوران 8ساله پایداری پرشکوه در اشرف نیز همواره با چهره‌یی گشاده با فشارها و توطئه‌ها روبه‌رو می‌شد.

در اردیبهشت ۱۳۸۴ نوشته بود: «صبر یعقوب و یوسف، با اتکاء به ثارالله (حسین ابن علی علیه‌السلام) رمز نجات از تعادل‌قوا است».

در شهریور ۱۳۸۸ نیز نوشت: «در چنین شرایطی اگر اشرف به شبه اوین هم تبدیل شود باز فتح مبین است، و این چشم‌انداز الزاماتی دیکته می‌کند که به آن متعهد می‌شوم».

و این هم دستنوشته دیگری از این مجاهد صدیق و استوار اشرفی، در بهمن ۱۳۸۹، در حالی که با بیماری سرطان به‌شدت چنگ در چنگ بود:
«همه پیروزیها محصول کس نخارد ومحصول عزم حد اکثر و جنگ صد برابر است، سرنگونی هم به‌طور منطقی ودیالکتیکی در ادامه همین جریان جنگ در اشرف وکارزارهای یومیه وصد برابر کردن آنست. نتیجه‌ای که می‌خواهم بگیرم این است که همه دستاوردهای ما درجنگ است».

خاکسپاری پیکر شهید رضا هدی صابر با حضور گسترده مأموران سرکوبگر

شهید رضا هدی صابر

 بنا‌به گزارش دریافتی: امروز با حضور گسترده مأموران اطلاعاتی و امنیتی و اهانتها و اذیت و آزار آنان، پیکر شهید رضا هدی صابر با چند ساعت تأخیر در ردیف صد و شصت‌و پنج، قطعه صد بهشت زهرای تهران، به خاک سپرده شد. وی به‌دنبال ده روز اعتصاب غذا در زندان اوین در اعتراض به قتل هاله سحابی و بر اثر عدم رسیدگیهای پزشکی توسط دژخیمان جان باخت.

رژیم ضدبشری آخوندی حکم ضدانسانی شلاق را بر بدن فلج زندانی سیاسی هادی عابد با خدا اجرا کرد

هادی عابدي باخدا

بنابر گزارشات دریافتی: رژیم ضدبشری آخوندی حکم پنجاه‌و یک ضربه شلاق را برای زندانی سیاسیهادی عابد با خدا را به بهانه این‌که خود را به موقع به زندان لاکان رشت معرفی نکرده است، اجرا کرد. این حکم در حالی در بیدادگاه رژیم اجرا شد که وی به‌دلیل قطع نخاع قادر به حرکت نیست و بر روی صندلی چرخ دار قرار دارد. هادی عابد باخدا از زندانیان سیاسی دهه شصت است که بر اثر گلوله مزدوران سپاه فلج شده است. وی در زندان به‌دلیل هواداری از سازمان مجاهدین ایران شدیداً مورد شکنجه دژخیمان قرار گرفت.

رژیم ضدبشری آخوندی حکم ضدانسانی شلاق را بر بدن فلج زندانی سیاسی هادی عابد با خدا اجرا کرد

هادی عابدي باخدا

بنابر گزارشات دریافتی: رژیم ضدبشری آخوندی حکم پنجاه‌و یک ضربه شلاق را برای زندانی سیاسیهادی عابد با خدا را به بهانه این‌که خود را به موقع به زندان لاکان رشت معرفی نکرده است، اجرا کرد. این حکم در حالی در بیدادگاه رژیم اجرا شد که وی به‌دلیل قطع نخاع قادر به حرکت نیست و بر روی صندلی چرخ دار قرار دارد. هادی عابد باخدا از زندانیان سیاسی دهه شصت است که بر اثر گلوله مزدوران سپاه فلج شده است. وی در زندان به‌دلیل هواداری از سازمان مجاهدین ایران شدیداً مورد شکنجه دژخیمان قرار گرفت.

پوریا حسینی - توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می کنند؟

خرداد ۱۳۹۰ / ۲۷ می ۲۰۱۱

مّلای دغلکار و شیّادی که هشت سال تمام در مسند ریاست جمهوری، هم مردم ایران و هم بسیاری ازدولتمردان چپاولگر غرب را فریفت، بار دیگر از لانه تزویر به میدان آمد. وی در همان سالها شاهد قتل و مُثله کردن بسیاری از دگراندیشان بود، و در عین حال تیغ ظلم و شقاوت اصحاب ولایت سفیانی را با سنباده حرفهای دو پهلوی فریبنده و تأئید قتل عامها و چاشنی خنده های شیطنت بار تیز می کرد.   اینک قصد آن دارد که همان تکنیک گذشته را با تاکتیکهای جدید به کار یرده و بخشی از مردم ظاهر پسند را به عرصه انتخابات پارلمانی بکشاند و با رأی آنها راه ورود مشتی شکنجه گر، تزویرگر و اغواگر را با مخلوطی اوباش تحصیلکرده پول پسند، آن هم در لباس اصلاح طلب و اهل گفتگو و در عین حال سرسپرده تمام عیار به نظام واپسگرای فقهی، به عنوان نماینده ملت، به مجلس هموار کند. بدین طریق باردیگر هم به وصایای رجال اعظم عنایت کرده و هم یکی از بانیان استمرار اصل ولایت فقیه به حساب آید.
او در گفتگو که به ظاهر برای جمعی از استمرارگران جنگ هشت ساله تدارک دیده شده ولی در باطن روی سخن با مردم ایران دارد، توصیه یی به غایت وقیح و به دور از تمامی رعایتهای متداول دارد، و به عبارتی ساده تر مانند معلم شرعیات مدرسه ها حرف می زند و می گوید:                                                                                                  «اگر ظلمی شده است، که شده است، همه بیاییم عفو کنیم و به آینده نگاه کنیم. اگر به نظام و رهبری ظلم شده است به نفع آینده از آن چشم پوشی شود و ملت هم بر ظلمی که بر او و فرزندانش رفته می گذرد».
بنای کلی این جمله دستوری عبارت از این است که آخوند خیال دارد موضوع را به مثابه شک میان چهار و پنج، حل و فصل کند. به ویژه آن که درین صورت حل و فصل موضوع نهایتاً به نفع پیشنماز مسجد فیصله پیدا می کند و مّلامجبور نیست زحمت تمدید و اعاده و در نتیجه اصلاح غلط قبلی را به خود بدهد. علاوه بر این، در این توصیه ایشان مردم را مشابه آن دسته از نمازگزارانی که از کوره دهاتهای آن طرف کلات نادری آمده اند و می توان به سادگی آنها را فریب داد، محاسبه می کند . به همین علت می خواهد به جماعت این طور تفهیم کند که هر چه در این سالهای اخیر جور و ستم بوده، نه بر شما که بر پیکر مقام عظما نشسته، و اگر شلاقی یا داغی یا درفشی بر بدنی وارد شده و یا در کهریزک آن فجایع به وقوع پیوسته، تماماً بر پیکر مقام رهبری وارد شده و گویا جمال بی مثال آقا همه این مصیبتها را تحمّل کرده است.
به عبارت دیگر، در این گفتگو، یا بهتر بگویم، داد و ستد عوام فریبانه، این دزد با چراغ آمده، قصد ربودن گزیده ترین کالا را دارد و می خواهد به مردم بگوید که هر چه بر سرتان آمده، اکنون همه آنها مشمول مرور ایام شده است. پس بهتر آن است که از مطالبات خود چشم بپوشید و از بازستانی حقوق اجتماعی خود، که تماماً ضایع شده، بگذرید. در عوض امّا مقام معظّم قول می دهد هم شعار  «مرگ بر اصل ولایت فقیه» را ناشنیده بگیرد و هم رخصت بدهد تا شما مردم بتوانید با کفشهای به گردن آویخته در کمیته جدیدالتاٌسیس معذرت خواهی از مقام رهبری، حضور به هم رسانده و عذر تقصیر بخواهید. گویا فراموش کرده که اضافه کند «و قول بدهید که ازین پس چنین کارهای بدی را مرتکب نشوید»!
قدر مسلّم مّلای دغلکار بعد از چنین نتیجه گیری انتظار دارد که مردم یکپارچه، به میمنت و مبارکی و دل خوش، یک بار دیگر عناصر خائن به ملت را به خانه ملت وارد کنند، و اگر در این مسیر به حسب معمول سی سال گذشته تقلّب و سوء استفاده یی، آن هم به دستور رهبر بزرگوار صورت گرفت (که حتماً و قطعاً صورت می گیرد) بنا به نصّ صریح روایت قلابی منسوب به اولیا که می گوید: «سیّد خوب را به خاطر خودش و خوبیهایش و سیّد بد را به خاطر جدّش رسول الهّ دوست داشته باشید»، شما ملت نیز از این اندک لغزشهای کوچک که به جایی برنمی خورد، بگذرید و بر سر این هیچ و پوچها دعوا راه نیندازید، تا که بعداً مجبور نباشیم به دفعات به کمیته سراپا آغشته به کِبر و غرور رهبر وارد شویم و عذر تقصیر مجدّد خواسته و درخواست بخشایش نماییم.
مّلای فریبگر خندان برای آن که پیآمد آن توصیه بزرگوارانه، که موجب شکستن سر مردم شده، محض دلخوشی، گردویی هم در دامن سرشکستگان بیندازد، چنگ و دندانی به دیگر رسوای جماعت شیخان نشان می دهد و می گوید:
«کسانی که مردم را قبول ندارند، حق ندارند از زبان آنها صحبت کنند».
 خوب!  طرف این بار کمی ناپرهیزی کرده و گنده تر از دهانش چهار کلمه حرف به گنده تر از خودش زده که صد البته حرف حساب جواب ندارد. به فرمایش شیخ اجل «مرد باید که گیرد اندر گوش، ور نوشته ست پند بر دیوار».
بله، همه آنهایی که مردم را قبول ندارند و به فریاد و فغانشان بی توجه اند و فرزندان آنها را به داغ و درفش و شلاق و شکنجه مهمان می کنند و در گوشه و کنار دنیا رأی و نظرشان را می دزدند و نهایتاً به اتّهامات لایق شأن خودشان یعنی دزدی، فساد، فحشا و غارت محکومشان کرده و به چوبه اعدام می سپارند، حق ندارند برای مردم تصمیم بگیرند و از زبان آنها سخن بگویند.
امّا مصیبت بزرگ اینجاست که این سیّد جدّ به کمر زده، این سؤال ساده مردمی را هیچگاه از خودش نمی پرسد که «تکلیف تو و آنهایی که همین مردم قبولشان ندارند، چیست؟ آیا مجاز هستند و قابلیت دارند که توصیه های حکیمانه، از آن دست که به آن اشاره کردید، به مردم بکنند؟ آیا کسانی که در کارنامه عملشان جز مصیبت، نداری و بیماری، فحشا  و فساد، قتل و غارت و چشم بستن به روی جنایتها، چیز دیگری ثبت نشده، آیا صلاحیت رهبری و رهنمودی دارند؟!»
سابق بر این می گفتند «حد نازل وقاحت آخوند بر خر مراد سوار، بیشتر است از وقاحت کل بیشرمان تاریخ» و افسوس که این حقیقت را همان روزها باور نکردیم و اکنون پس از هزاران بار پشیمانی از آن همه ساده اندیشی و غفلت باز هم نمونه اش را در گفتار خیمه شب باز فارغ التحصیل از دانشکده جمکران می شنویم.
حال می ماند این که پس از ایراد بیانات این همه فن حریف، که درست قبل از ورود به دوره جدیدی از انتخابات ایراد شده، تکلیف مردم چیست؟ آن هم پس از آن همه دغلکاری و تقلّب، که اگر سه دهه از کار انتخابات سراپا قلابی از یادشان رفته باشد، لااقل فجایع دو سال پیش را از یاد نبرده اند و دیدند که چه به سر ملت آمد. آیا باز هم به حسب چنین رهنمود هایی باید گول بخورند و به پای صندوقهای رأی بروند و رأی به کامبیز بدهند تا نام غضنفر از جعبه جادویی انتخابات بیرون بیاید؟
پیش از این فرهیختگان و مبارزان و آنهایی که مّلا جماعت را خوب می شناختند و انحصار گرایی و خودمحوری و خودکامگی آنها را دریافته بودند، بالغ بر سه دهه هر گونه انتخاباتی را از جانب ملایان فاقد مشروعیت می دانستند و آنها را تحریم کرده بودند. و امروز ، پاسخ را من در ضرب المثلی از ادبیات یکی از کشورها دریافتم که می گوید: «بار اول گول خوردم، پس شرم بر تو باد که گولم زدی. بار دوم گول خوردم، پس شرم بر خودم باد که گول خوردن پیشه ام شده».

حضور شرم آور شیرین عبادی در میهمانی تریتا پارسی و نایاک

حسن داعی

شنبه شب گذشته 23 آوریل، تریتا پارسی یک میهمانی برای شیرین عبادی در منرل یکی از اعضای هیئت مدیره نایاک بنام فروغ پرویزیان برگزار نمود.

فروغ پرویزیان فرزند عبدی پرویزیان یکی از فرش فروشان بزرگ حومه واشنگتن است که بدفعات مختلف در منزل خود برای جمع آوری پول به نایاک میهمانی داده است.

در میهمانی شنبه شب، شیرین عبادی چند جلد از کتاب جدید خود را فروخت و با میهمانان حاضر که به دعوت نایاک در جلسه حاضر شده بودند در کنار آرم نایاک عکس یادگاری گرفتند.

شیرین عبادی که به اعتبار جایزه صلح نوبل، به شهرت رسیده است، فراموش کرده که اعتبار کسب شده باید برای مردم مظلومی خرج شود که رنج و ستم بر آنان زمینه اعطای جایزه به ایشان را فراهم کرده است.

البته این اولین بار نیست که شیرین عبادی از حیطه فعالیت حقوق بشری خارج میشود و رسما به رژیم و لابی های ریز و درشت آن و مافیاهای وابسته به آن سرویس میدهد. از ملاقات ایشان با سفیر احمدی نژاد در سازمان ملل تا رفت و آمد های مکرر با لابی های گوناگونی که برای کمپانی های بزرگ نفتی آمریکا فعالیت میکنند.

ایشان که در گذشته در کنار محمد سهیمی (پادوی تریتا پارسی) با چاپ مقاله به دفاع از برنامه هسته ای رژیم ولایت فقیه می پرداخت، بارها و بارها در خدمت گروههائی قرار گرفت که با شعار دروغین صلح در چند سال گذشته برای پیشبرد برنامه اتمی رژیم و تسلط اش بر منطقه لابی میکردند.

شیرین عبادی بارها در جلسات سازمان منفور کاسمی سخنرانی کرد. سازمانی که همین چند ماه پیش در گردهم آئی ساندیس خوران خارج از کشوری رژیم که به دعوت احمدی نژاد به تهران رفته بودند، بطور رسمی با دفتر ریاست جمهوی رژیم همکاری میکرد.

در شرائط کنونی که تریتا پارسی و نایاک بدلیل افشای ارتباطات پنهان شان با باند احمدی نژاد و دیگر مافیاهای رژیم و لابی به نفع آنان بشدت بی اعتبار شده و برنامه های لابی خود در کنگره را کاهش داده اند، خدمت رسانی شیرین عبادی به آنان بمثابه تنقس مصنوعی به مریض رو به مرگی است که هیچ فایده ای نخواهد کرد و تنها شرمساری برای شیرین عبادی باقی میماند.

کمک رسانی شیرین عبادی به تریتا پارسی یعنی کسیکه مطابق اسناد دادگاه فدرال برای احمدی نژاد و هاشمی ثمره و دیدار سیاستمداران آمریکائی با آنان بازار گرمی میکرده است، بهیچ عنوان قابل دفاع نمیباشد.

میهمانی نایاک در سایت این سازمان

منوچهر هزارخانی - مشکل استثنا با قاعده

یک‌شنبه، ۰۴ اردی‌بهشت ۱۳۹۰ / ۲۴ آوریل ۲۰۱۱

صورت مسأله خیلی ساده به نظر می رسد: مجاهدین دو ایراد اساسی دارند. یکی این که آرمانگرایند و حواسشان نیست که عصر آرمانگرایی تمام شده است. هر چه شاگرد شوفر ”بشریت” داد می زند که به آخر خط رسیده ایم، به خاتمه دوران ایدئولوژیها، به پایان تاریخ؛ به همان جایی رسیده ایم که می بایست برسیم، به جامعه وفور و تمدن مصرفی، وفور بنجلهای ارزان چینی برای خوشبختی ”بشریت” فرودست و مصرف بی دریغ و بی حساب منابع طبیعت برای خوشبختی بیشتر ”بشریت” فرا دست؛
اینها اصلا توجه نمی کنند. می گویند ممکن است بعضیها کرکره تاریخ را پایین کشیده باشند ولی برای ما هنوز خیلی کارهای تاریخی باقی مانده است که باید بکنیم. و از همه آنها مبرمتر، سرنگونی”بی تنازل”رژیم ولایت فقیه. علت این نابهنگامی ”تاریخی” شاید اتفاقا این باشد که آرمانشان هپروتی نیست، زمینی زمینی است و خیلی زود و آسان قابل ترجمه به زبان سیاست. لابد از همین رو هم هست که این آرمانگرایان دیگر لازم نیست لباس یا آرایش عوض کنند تا به هیأت مبارزان سیاسی در آیند (مرا می بخشید، می خواستم بگویم ”فعال سیاسی”؛ هنوز عادت نکرده ام در همه جا واژه نامه توصیه شده از طرف آکادمی فعالیتهای مدنی بی خشونت و کم هزینه را به کار ببرم). ”فعالیت”سیاسی در همان آرمانشان مندرج است. منتها اشکال کارشان در این است که بیست و چهارساعته آرمانگرایند و فعال. پیش از آن که تاریخ به آخر خط برسد، خیلیها بودندـ شاید هنوز هم باشند ـ که روزها مترقی و حتی انقلابی بودند، شبها محافظه کار، یا بیرون خانه سوسیالیست بودند، درون خانه نیمچه فاشیست، یا در ادعا رادیکال بودند، در عمل ولنگار. بی نیازی از این پیچ و تاب خوردن بر حسب مقتضیات زمان و مکان را آن وقتها در چریکها می شد سراغ کرد و به همین دلیل هم مورد تحسین و احترام مردم عادی قرار داشتند. حالا ”بعد از تمام شدن تاریخ، این خصلت را به عقب ماندگی ذهنی یا به شستشوی مغزی نسبت می دهند یا مثل ” آن آقا” از نشانه های زورپرستی می شمارند. و چه تلاشها که برای نجات یا ارشاد این قربانیان یا فریب خوردگان با چرک کردن دوباره این شستشو شدگان صورت نگرفته است. نه تنها تلاشهای صلیب سرخی و هلال احمری، بلکه هم چنین ”جهاد”های بزرگ سیاسی، مالی، اطلاعاتی، دیپلوماتیک و حتی جنگی. از بی حاصل ـ یا کم حاصل ـ ماندن این تلاشها تا کنون اگر بتوان نتیجه یی گرفت، آن نتیجه درست نبودن تفسیرها و لزوم تجدید نظر در آنهاست. مجاهدین در عرصه سیاست، از قضا انعطاف پذیر و اهل تعامل‌اند. مطالباتشان در این زمینه هیچ وقت ماکزیمالیستی نیست، به قول امروزیها ”حداقلی” است. این حداقل هم، خودشان بارها اعلام کرده‌اند، آزادی اندیشه و بیان است. این خواست را آنها هم با خمینی، حاکم مستبد بعد از انقلاب ۵۷ ـ در میان گذاشتند و با سرکوب پاسخ گرفتند، هم با شیراک در پاریس، که خواستار ”خویشتنداری” آنها از بیان و آزاد اندیشه‌هاشان شده بود، و هم، در همان اوایل قیام مردمی، با یا حسین ـ میر حسین و یا مهدی ـ شیخ مهدی، ”همراهان جنبش سبز” که خیلیها ـ از جمله شاید خود حضرات ـ حاکمان آینده تصورشان می کردند.
 اصلا زیاده‌طلب نیستند، اما در تلاش برای به‌دست آوردن آن چه می‌خواهند استوارند و خستگی‌ناپذیر؛ و به گمان من از این طریق نوعی اخلاق مبارزاتی (منظورم ”فعالیتی” است) وارد دنیای سیاست کرده اند.
آرمانگرا بودن مجاهدین را از تسلیم ناپذیریشان هم می‌توان دریافت. وقتی پای دیوارشان می‌گذارند که یا تسلیم شوند ـ یعنی به آرمانشان پشت کنندـ یا بمیرند، آن وقت مرگ را بر تسلیم شدن ترجیح  می دهند. در فیلمهای گرفته شده از تهاجم مزدوران مالکی به اشرف، این انتخاب بنیادین ـ همان که خودشان به آن چشم انداز عاشورایی می گویند ـ در چهره تک تک مدافعان اشرف قابل خواندن بود، از جمله در چهره کسانی که دیگر با مرگ فاصله یی نداشتند. شک نیست که این انتخاب تراژیک ـ یعنی پرداخت بهای وفاداری به آرمان با هستی خود ـ چون قاعده کلی نیست بلکه استثناست، خیلیها را می ترساند و برای توجیه این ترس ـ که در واقع امری طبیعی است، ولی اعترافش طاقت فرسا ـ آنها را به نظریه پردازی وا می دارد. در مورد مجاهدین انواعش گفته شده است: شهادت طلبی، فرار از زندگی، شیفتگی در برابر مرگ،... تقریبا می توان مطمئن بود که بسیاری از این کسان، در تظاهرات و گردهماییهای شورانگیز سیاسی، بارها شعارهایی نظیر ”یا مرگ یا آزادی” را شنیده و از شنیدنش به شور و هیجان آمده و چه بسا خود از ته دل آن را فریاد کرده اند. اما لابد هیچ وقت از خود نپرسیده اند که شعاری که به صورت حرف آنها را به شور و هیجان می اندازد چرا موقعی که به عمل در می آید برایشان دافعه پیدا می کند. کسانی که آرمانگرایی مجاهدین را، باز به قول امروزیها، در ”سپهر” پاتولوژی قرار می دهند و تفسیر می کنند، بد نیست برای تمرین ذهنی این معادله یک مجهولی را حل کنند: سابقا در ارتش، اولین چیزی که به سربازان تازه وارد یاد می دادند این بود که به ذهن بسپارند که تفنگ به منزله ناموسشان است و باید از آن چون ناموسشان حراست و حفاظت کنند. این ”تفنگ دوستی” در سازمانهای چریکی ضریب هم می خورد، چون تفنگ، علاوه بر ناموس، وسیله حفظ جانشان هم بود. حالا بگویید چطور می شود که یک ارتش رزمنده شورشی، از یک سو، در مذاکره با آمریکاییان حاضر می شود انبوه سلاحهای سبک و سنگینش را به آنها تحویل دهد و خم به ابرو نیاورد، ولی از طرف دیگر، در برابر تهاجم سربازان مسلح عراقی برای تصرف محل سکونتشان با دست خالی و بدن بی دفاع در مقابل گلوله و خمپاره می ایستد ولی عقب نمی نشیند.
ارباب بی مروت دنیا آرمانگرایان را دوست ندارند، چون قابل کنترل نیستند، فیلشان خیلی زود یاد هندوستان می‌کند و آن وقت ممکن است همه کاسه کوزه هایی را که آنها، پس از پایان تاریخ، با هزار زحمت کنار هم چیده اند، به هم بریزند. مجاهدین هم با همه انعطافی که دارند و صداقتی که در پایبندی به قرار و مدارها از خود نشان می دهند، از این دافعه برکنار نیستند و این رازی نیست که افشایش فقط در توان ویکی لیکس باشد. اما تنها ایرادشان آرمانگرایی نیست، بزرگترین ایرادشان هم آرمانگرایی نیست. ایراد دیگر و بسیار مهمترشان این است که تشکیلات منضبط و محکمی هم دارند، نه برای رستگارشدن در آن دنیا، برای سرنگون کردن رژیم آخوندها در همین دنیا. و این، در دنیای توازن قوا، البته مسأله یی نیست که بتوان به سادگی نادیده اش گرفت. بی رودر بایستی می توان گفت که از میان بردن تشکیلات مجاهدین هدفی بوده که خیلیها در طول زمان، به دلایل گوناگون، در تحققش مشارکت داشته یا دست کم تحققش را آرزو می کرده اند. در صف اول و جلوتر از همه رژیم آخوندی قرار دارد که بیش از سی سال است در این راه کوشیده، همه راههای شناخته و ناشناخته را رفته، تمام شگردها را به کار گرفته و از همه امکاناتش استفاده کرده است. ماجرایش نیاز به بازگویی ندارد، مجالی هم در این جا برای این کار نیست.
 از کشورهای دیگر، آمریکا در صدر ”جهادگران” است، اول با قراردادن سازمان مجاهدین در لیست سازمانهای تروریستی برای خوشایند آخوندها، در جریان جنگ عراق با گستردن فرش بمب بر تمامی پایگاههای مجاهدین در عراق برای از بین بردن افراد، سپس با خلع سلاح آنها در برابر تعهد به حفاظت، بعد با گشودن ”تیف” در کنار اشرف برای بیرون کشیدن رزمندگان از آن قرارگاه با وعده زندگی مرفه در کشورهای غربی و سرانجام با تحویل دادن ”حفاظت” به عراقیها و روبرگرداندن برای ندیدن فاجعه هایی که ”محافظان” جدید به وجود آوردند.
 کشور فرانسه در مرتبه بعد قرار دارد، اول با دادن اولتیماتوم برای قطع فعالیت سیاسی یا ترک خاک فرانسه، بعد با ایجاد انواع تضییقات برای پناهندگان مجاهد و هوادار شورای ملی مقاومت، سپس با هجوم گسترده پلیس به مقر شورا به اتهام فعالیت تروریستی و پنهان کردن اسلحه و گشودن پرونده جنایی بر اساس این اتهام که دنباله های طولانی و مفصلش هنوز ادامه دارد.
 در مرتبه بعد کشور انگلستان است که اول سازمان مجاهدین را در لیست سازمانهای تروریستی انگلیس قرار داد، بعد آن را با تشریک مساعی دیگران، به جامعه اروپا هم قبولاند. کشورهای دیگر اروپایی هم، به خصوص در دوران تدارکاتچی بودن خاتمی، هر بلایی که توانستند بر سر مجاهدین آوردند تا سازمانشان را متلاشی کنند. از عراق هم حرفی نمی زنم چون جنایاتی که مرتکب شده و می شود و دروغهایی که، به سبک احمدی نژاد، برای توجیه جنایاتش سر هم می کند، موضوع روز است. مجاهدین به مجموعه این خوشرقصیها و خوش خدمتی های شیطانهای بزرگ و کوچک به اسلام عزیز می گویند ”سیاست مماشات”
در این میان پاره یی از محافل اپوزیسیون خارج کشوری هم با ”سیاست مماشات” ـ در حدی که به از میان بردن تشکیلات مجاهدین ربط پیدا می کند ـ کاملا توافق دارند. ”اصلاح طلبان” حکومتی و متاستازهای خارج کشوریشان را که در انواع و اقسام رسانه ها، نهادها، بنیادها، مؤسسات آموزشی و تحقیقی، دانشگاهها و... جاسازی شده اند، من جزء اپوزیسیون حساب نمی کنم. آنها ”خواص بی بصیرت” اند (دارم از جیب بی انتهای ”حضرت آقا” برای پیشبرد گفتگوی تمدنها، حاتم‌بخشی می کنم) بزرگترین وظیفه شان در خارج کشور آن است که به محض شایع شدن احتمال خروج مجاهدین از لیست سیاه، به جهاد جهانی برای خنثی کردن این ”توطئه” بپیوندند و طرز عمل ”دیدبان حقوق بشر” در این زمینه را در چند سال پیش، الگو قرار دهند. اختلاف آنها با جناح غالب به اپوزیسیون واقعی مربوط نیست، از نوع اختلاف سهامداران در یک شرکت سهامی، یا جناحهای مختلف در یک باند مافیایی، است.
با آنها هم که در نهایت قصدشان نجات مجاهدین خوب از دست رهبری بد است، حرفی برای زدن وجود ندارد. اما به کسانی که از راه دلسوزی برای مقاومت و دغدغه خاطر برای حفظ جان اشرفیها مصرانه خروج آنها از عراق را پیشنهاد می کنند، می خواهم یادآوری کنم که خود مجاهدین در میان راه حلهایی که برای پذیرششان آمادگی دارند، یکی هم راه  حل خروج از عراق را قرار داده و آن را اعلام کرده اند، البته با شرایطی که برایش گذاشته اند، چون هیچ دلیلی ندارد که شرایط را جنایتکاران معین کنند. صرفنظر از این که رزمنده یی که سینه‌اش را سپر گلوله می کند، کسی نیست که برای حفظ جان حاضر به پذیرش هر شرطی باشد، گمان می کنم پذیرش هر نوع شرط تحمیلی یا حتی پذیرش خروج بی هیچ قید و شرط، یک مقاومت رزمنده و سرسخت را تبدیل به ”بوت پیپل” می کند و این نهایت آرزوی رژیم است. برای این کار هم جمع موسوم به ”خانواده های مجاهدین” مدتهاست پشت در اشرف عربده می کشند گویا اخیرا خانم سینگلتون هم به آنها ملحق شده است. واجب کفایی را همانها انجام خواهند داد، نیازی به مشارکت اپوزیسیون نیست.

شهداي اشرف - 19 فروردين

اسماعیل خویی - اعتراض به یورش بردنِ تاتاروارِ ارتشیان عراقی به شهر اشرف

یک‌شنبه، ۲۱ فروردین ۱۳۹۰ / ۱۰ آوریل ۲۰۱۱

آزادگان وآزادیخواهانِ ایران وجهان:پنجه ی جنایت کار وشرارت بارِ فرمانفرمایی ی آخوندی یک بار دیگر از آستینِ خون آلودِ آدمکشانِ مالکی ی مزدور بیرون آمد و، در شهر اشرف، بر گلوگاهِ سازمانِ مجاهدینِ خلقِ ایران نشست.
 شگفت انگیز و دریغ آور این است که یورش بردنِ تاتاروارِ ارتشیانِ عراق به شهرِ اشرف و کشتار و زخمی کردنِ گروهی از فرزندانِ تبعیدی ی ایران زیر نگاهِ آگاه اما بی اعتنای ارتشِ آمریکا بود که انجام گرفت. وبه یاد آوریم که آمریکا جنگ افزارهای مجاهدین را از ایشان گرفت تا از حقوقِ بشری و به ویژه از حقِ پناهندگی ی تک تک شان پیگیرانه پشتیبانی کند! وچنین است که جگر خراش و جانگداز می شود نگریستن در میدانکی که در آن ارتشیانی سراپا مسلح و به راستی (نمی دانم چرا؟!) خشمگین به جانِ تبعیدیان رزم آوری می افتند که – به لطفِ آمریکا! – ناگزیرند با دستان تهی از هر جنگ افزاری، و تنها به زورِ بازو و – در اوجِ ناگزیری – به سنگ پاره و چوبدست، از جان و هستی ی سازمانی ی خویش دفاع کنند.
آمریکا، بدینسان، نشان می دهد که پرچمداری ی خویش در پیشبردِ جهانی ی دمکراسی و حقوق بشر را، دراین گونه بزنگاه های سیاسی، به هیچ روی جدی نمی گیرد.
دولت های پیشرفته ی اروپایی نیز، هیچ یک، در این زمینه، اخلاقی تر و درست کردارتر از آمریکا نیستند.در این میان، می مانند آزادگان وآزادیخواهانِ ایران و جهان، وسازمان ها و نهادهای پشتیبانِ حقوقِ بشر.اینان، همگان با هم، وظیفه منداند که نه تنها به گفتار، بل، که با هر گونه ی ممکنی از کردارِ گروهی ی سازمان یافته و به سامان، به پشتیبانی از حقوقِ انسانی و جهانی ی مجاهدین برخیزند: و نگذارند، دست کم بیرون از ایران، با فرزندانِ دلیر و ستیهنده ی این سرزمین همان رود که در درونِ ایرانِ شهنشیخ زده می رود.رفتارِ آزادی ستیزانه و خونریزانه ی مالکی با مجاهدین البته باید سخت نکوهیده شود. این کار بی گمان بایاست، اما به هیچ روی بس نیست. همدستی و همگنی ی جهان نگرانه ی مالکی با فرمانفرمایی ی آخوندی باید افشا شود، تا روشن گردد که این دینوسورِ سیاسی شایسته ی فرمان راندن بر عراقی نیست که بیشترینه ی مردمان اش خواهانِ جدایی دین از حکومت اند و می خواهند و می کوشند تا در راستای دمکراسی و برخوردار شدن از همه ی حقوق انسانی و جهانی ی خویش پیش روند.
زنده باد آزادی!
زنده باد دموکراسی و حقوق بشر!
دین از حکومت جدا باد!
نابود باد فرمانفرمایی ی آخوندی!
اسماعیل خویی فروردین ۱٣۹۰،بی درکجای لندن

هادی خرسندی - بنی آدم ؟

سه‌شنبه، ۲۳ فروردین ۱۳۹۰ / ۱۲ آوریل ۲۰۱۱

 قشون مالکی با تانک و خمپاره به اشرف زد اوباما صحنه را دید و برای مالکی کف زد! نه. شعرم نمیآید. حرفم نمیآید. عکس های این جوانان را که می بینم، فکر میکنم: آه، کدامشان بود رفت زیر چرخ آن هیولای چهارچرخ؟ آن ماشین وحشت و مرگ؟ آه، کدامشان بود در خون خود میغلطید؟ آه هموطنان مظلوم من. چهره ی راننده ای که مجاهدان را زیر گرفت در نظر مجسم میکنم. چه لبخند پیروزمندانه ای کنج لب دارد. آه. چقدر شبیه احمدی نژاد است. چقدر شبیه خامنه ای است .... چقدر شبیه کدیور است ... شبیه رفسنجانی است .... شبیه خاتمی است .... شبیه میرحسین است .... چرا راه دور میروم؟ چقدر شبیه این آقائی است که امروز توی کافی-شاپ دیدمش. ایرانی بود. فارسی حرف میزد. اما وقتی حرف میزد، قیافه اش شبیه راننده ی عراقی آن نقاله ی مخوف شده بود. عجله داشت. تند و تند یک چیزهائی گفت و رفت. پرید توی ماشین شیکش، شیشه را کشید پائین و باز یک چیزهائی گفت و گاز داد و رفت. گمانم رفت که با اتومبیلش مجاهد زیر بگیرد.

وضعیت حاد جسمی زندانی سیاسی سعید ماسوری و ممانعت بازجویان وزارت اطلاعات از درمان وی



سه‌شنبه، ۲۳ فروردین ۱۳۹۰ / ۱۲ آوریل ۲۰۱۱

 زندانی سیاسی سعید ماسوری از ناراحتی حاد گردن درد و کلیه به شدت رنج می برد ولی بازجویان وزارت اطلاعات از درمان او ممانعت می کنند.
زندانی سیاسی سعید ماسوری بیش از ۶ ماه است که از ناراحتی حاد گردن درد و کلیه درد و ناراحتی لثه رنج می برد.ناراحتیهای او اخیرا همراه با دردهای شدید و مستمربه حد طاقت فرسایی شدت یافته است که آرامش و قرار را از او سلب کرده است. زندانی سیاسی سعید ماسوری تا به حال بارها خواستار رسیدگی به وضعیت جسمی اش شده است ولی از درمان او خوداری می کنند. عامل اصلی ممانعت از درمان این زندانی سیاسی بازجویان وزارت اطلاعات می باشند.بازجویان وزارت اطلاعات بطور سیستماتیک بیماریهای جسمی زندانیان سیاسی را به عنوان وسیله ای برای تحت فشار و مورد شکنجه قرار دادن زندانیان سیاسی بکار می برند.
دکتر سعید ماسوری در سال ۱۳۷۹ توسط مأمورین وزارت اطلاعات دستگیر و چند سال در سلولهای انفرادی زندان دزفول،اهواز و بند ۲۰۹ زندان اوین بسر برد. او در طی این مدت تحت شکنجه های وحشیانه جسمی و روحی قرار داشت. در سال ۱۳۸۱ مورد محاکمه قرار گرفت و به اعدام محکوم شد ولی با فشارهای بین المللی حکم اعدام او به حبس ابد تبدیل گردید و در حال حاضر در سالن ۱۲ بند ۴ زندان گوهردشت کرج در شرایط حاد جسمی و بدون درمان زندانی است.
در حال حاضر تعدادی زیادی از زندانیان سیاسی دچار بیماریهای حاد جسمی هستند مانند،بیماری قلبی،بیماری کلیوی،ریه،فشار خون ، کمر درد و غیره و جان بعضی از آنها به دلیل بیماریهای حاد قلبی و تنفسی و عدم درمان در معرض خطر جدی قرار دارد که از جملۀ آنها می توان فعال کارگری منصور اسالو،ماشالله حاثری،شیرمحمد رضایی ،سعید متین پور،حسن رونقی ملکی ،فرح واضحان،کبری بنازاده امیر خیزی،محمد صدیق کبودوند را نام برد .
از طرفی دیگر محدودیتهای غیر انسانی و قرون وسطایی علیه زندانیان سیاسی سالن ایزوله شدۀ ۱۲ بند ۴ با شرایط طاقت فرسایی ادامه دارد. زندانیان سیاسی حتی از داشتن روزنامه های حکومتی محروم و در بایکوت خبری کامل قرار دارند،ازتماسهای تلفنی و ملاقاتهای حضوری محروم هستند و حتی ملاقاتهای کابینی را برای بعضی از زندانیان چند ماه است که قطع کرده اند که از جملۀ آنها زندانی سیاسی ارژنگ داودی را می توان نام برد ،یورشهای مستمر به درون سالن زندانیان سیاسی توسط گارد زندان و تخریب حداقل وسایل زندانیان سیاسی بطور مستمر ادامه دارد.بستن ناگهانی و بی دلیل دربهای سالن برای مدت طولانی.قرار دادن حداقل ۲ دستگاه پارازیت در سالن که منجر به سر درد ،تهوع ،سرگیجه ، ضعف و سایر تبعات دیگر شده است . این محدودیتهای غیر انسانی علاوه برمحدودیتهایی است که پیش از این علیه زندانیان سیاسی بکار برد می شد.
سیاست سرکوب خونین مردم ایران و ایجاد شرایط طاقت فرسا علیه زندانیان سیاسی توسط ولی فقیه علی خامنه ای تعیین می شود و بوسیلۀ نیروهای سرکوبگر انتظامی و نظامی ، صادق لاریجانی رئیس منصوب قوۀ قضاییه،وزارت اطلاعات و سازمان زندانها به اجرا گذاشته می شود.

حمشید پیمان ـ کژدمانی که نیـش رافقط از ره کین می زنند

پنج‌شنبه، ۱۱ فروردین ۱۳۹۰ / ۳۱ مارس ۲۰۱۱

درسال ۱۹۹۷ و در زمان ریاست جمهوری آقای بیل کلینتون ،وزارت امور خارجه آمریکا نام سازمان مجاهدین خلق را در لیست سازمان های تروریستی  گذاشت. از همان وقت هم آشکار بود که دولت آمریکا برای تسخیر دل جنایتکاران حاکم بر جمهوری اسلامی( که ولی فقیه اش خامنه ای، رئیس مجلس تشخیص مصلحتش هاشمی بهرمانی  ، رئیس جمهورش خاتمی و سخنگوی دولت و وزیر ارشادش عطاءالله مهاجرانی  و نظریه پردازانش امثال محسن کدیور وامثال او بودند) مرتکب چنین عمل زشتی شده است. و اکنون که مدتهاست کشورهای عضو اتحادیه اروپا بر این اقدام مهر ابطال زده اند و بسیاری از برجسته ترین شخصیت های حقوقی و حقیقی  آمریکائی خواستار بیرون آوردن نام مجاهدین از لیست تروریستی  شده اند، عمّال مستقیم و غیر مستقیم رژیم آخوندی و مواجب بگیران و نوکران بی جیره آن ، به تلاش و تقلا افتاده اند که جلوی امر محتومی را بگیرند که فقط تاریخش وقوعش هنوز مشخص نشده است .
اخیرا یکی از عشاق حسرت بر دل جمهوری اسلامی که همه ی جنایت های رژیم را، دست کم طی بیست و پنج سال گذشته یا تایید کرده و یا بعضی اوقات باسکوتش  رضایتش را بروز داده است، در مقابل کوشش گسترده ی جهانی برای احقاق حق مجاهدین خلق ، مزاجش آتشین شده و عنان ازکف داده و پرده ها را  کنار زده و آشکارا دشمنی اش را با مجاهدین اعلام کرده است. او در نامه ای که به اتفاق همپالکی دیگری به اسم احمد صدری برای خانم کلینتون ، وزیر امور خارجه آمریکا نوشته است، هم ترس خود و هم وحشت رژیم جمهوری اسلامی از بیرون آمدن نام مجاهدین از لیست تروریستی را ابراز داشته است.

نگرانم، نگرانم که تو یار دگرانی

محسن کدیور در آغاز نامه اش مدعی میشود که؛" وزارت خارجه امریکا با تصمیمی سرنوشت ساز مواجه است، تصمیمی که می تواند یک حرکت دموکراتیک ملی را متوقف یا حمایت کند."
جنایت های بی حد و مرز  سی و دو ساله ی رژیم جمهوری اسلامی  را کسانی محکوم نمی کنند که دل در هوای این رژیم دارند. از آنجا که گذاشتن نام سازمان مجاهدین در لیست تروریستی ، مطلوب این نظام و بخشی از تلاش های آمریکا برای کنار آمدن با آن بوده است، عقل حکم می کند که مخالفان ادامه حیات این رژیم باید از این همدلی و همراهی کشورهائی مانند آمریکا با این مجموعه ی فاسد و جنایتکار ناراحت شوند.  احزاب و سازمان ها و شخصیت های سیاسی متعددی هستند که  کم و بیش با مجاهدین مخالفندو گاهی وقت ها بعضی از مخالفت ها به مرز دشمنی هم رسیده است. اما من تا کنون نشنیده ام و در جایی نخوانده ام که آن دسته از احزاب و سازمان ها و شخصیت های سیاسی که برای  آزادی ودموکراسی  در ایران از طریق حذف تمام عیار بزرگترین مانع تحقق آزادی و دموکراسی ، یعنی رژیم جمهوری اسلامی ،مبارزه می کنند، جدا از  موافقت یا مخالفتشان با سازمان مجاهدین خلق ، هیچگونه توافقی  و اندک رضایتی نسبت به قرار دادن این سازمان در لیست سازمان های تروریستی نشان داده باشند .  محسن کدیور و همروانش باید از این بابت شادمان باشند که در این طبقه نمی گنجند و البته از این بابت یک متحد و همراه بسیار بدنام و بدسابقه تر از خود یعنی نظام جمهوری اسلامی را دارند .

سوارکاری با یابوی از نفس افتاده ی نظام آخوندی

محسن کدیور برای اثبات حقانیتی که ندارد ، به ترفند ها ی پوسیده و از کار افتاده ی وزارت بدنام اطلاعات رژیم چنگ می اندازد و مجاهدین را متهم می کند که در سالهای پسین جنگ خمینی و عراق، به نفع نیروهای دشمن( یعنی عراق) وارد جنگ شده اند . این دروغ را از همان روزهای نخست جنگ ،خمینی برای قتل عام مجاهدین عنوان و تکرار کرد و با همین بهانه هزاران تن از زنان و مردان کشورمان را کشت. امروز که سال ها از پایان آن جنگ و نیز سقوط دولت صدام حسین گذشته است و چیزی از آن دولت پنهان نمانده است و عناصر وابسته و تحت امر نظام آخوندی هم بر تمامی اسناد و مدارک محرمانه و غیر محرمانه و سرّی و بکلی سرّی رژیم پیشین عراق اشراف دارند، تاکنون نتوانسته اند سندی محکمه پسند  در مورد شرکت مجاهدین در جنگ ، به نفع صدام حسین  ارائه کنند. عرصه در این مورد چنان بر آنها تنگ است که علیرغم تمایل خودشان و اشتیاق پنهان نشدنی رژیم آخوندی، حتی از جعل و ارائه اسنداد ساختگی هم عاجز بوده اند. با این اوصاف ادعای محسن کدیور و همپالکی هایش را ممکن است عده ای به حساب بلاهت آنها بگذارند. من امّا آن را نشانه ی حقد و حسد توام با دشمنی کوری می دانم که سالهاست به آن مبتلایند و علاج ناپذیر می نماید.  در رابطه با همین دشمنی با مجاهدین و ایستادن در جانب رژیم است که هزاران بار و به زبان های مختلف فریاد برآورده اند که در قاموس آنها ، در رویاروئی مجاهدین و رژیم خمینی البته که باید طرف رژیم خمینی را سفت و سخت گرفت.

یقه درانیدن از دست نیروی بی پایگاه و بی پناه

کدیور و همروانش  در نامه به کلینتون در رابطه با پایگاه مجاهدین در داخل کشور می نویسند؛

" سازمان مجاهدین خلق فاقد پایگاه سیاسی و یا حمایت مردمی قابل اعتنا در داخل ایران است، چرا که سالها در عراق از حمایت صدام حسین بهره مند بود. "

تا به حال این افراد به تبعیت از وزارت اطلاعات رژیم آخوندی مدعی بودند که مجاهدین هیچگونه پایگاهی ندارند . امّا باید دید چه اتفاقی افتاده است که محسن کدیور ناچار به اعترافی می شود که از نتیجه و عوارضش
گریزی نخواهد داشت . از فقدان پایگاه سیاسی و حمایت مردمی رسیده است به فقدان پایگاه سیاسی و حمایت مردمی "قابل اعتناء" . اعتراف از جانب کدیور بیش از اندازه یکافی گویا است و نیازی به تفسیر و توضیح ندارد. تنها به این نکته بسنده می شود که در و جود پایگاه سیاسی مجاهدین و حمایت مردمی از آنها تردیدنمی کند. می ماند کیفیت اعتناء به آن . این را از هزینه ای که رژیم جمهوری اسلامی چه در داخل کشور و چه در سطح جهانی برای مقابله با مجاهدین متحمل می شود می توان حدس زد. محسن کدیور و همروانش اگر چشمان و گوش هایشان را هم ببندند باز هم برایشان آن قدر قابل درک  است که ناگزیر به اقرار می شوند که آری مجاهدین حضور دارند و در داخل کشور پایگاه دارند و مورد حمایت مردمی هستند.

رجعت به عصر خمینی برای کسب دموکراسی

محسن کدیور و شرکاءاز بیست و سوم خرداد  هشتاد و هشت و  در پی جاماندن از حریف ، تا همین الان کوشیده اند که جنبش آزادی خواهی و حرکت دموکراتیک مردم ایران را  با ننگ سی ساله خود بیالایند . غافل از این که مردم ایران هرچه را ندانند این را بسیار خوب می دانند که ؛ نه هر که چهره برافروخت دلبری داند. مردم ایران برخلاف این پادوهای رانده شده از بارگاه نظام آخوندی ، خوب می دانند که شتر از پاهای پینه بسته اش پیداست که از کدام حمام  می آید. مردم ایران که طی سی و دوسال گذشته شاهد جنایت های فوق تصوری بوده اند که خمینی و وارثان و جانشینانش مرتکب شده اند ، خوب می دانند که شریکان جرم و دست و دامان آلوده گان  این نظام فاسد نمی توانند زیر عکس خمینی بنشینند و برای عصر از دست رفته ی او اشک بریزند و آرزوی بازگشت به آن روزگاران را بکنند و دم از دموکراسی و آزادایخواهی و برابری حقوق شهروندان ایرانی بزنند.مردم ایران خوب می دانند که ننگ درهم تنیدگی با خمینی با هیچ نیرنگ و رنگی و از جمله رنگ سبز پاک شدنی نیست. بنا براین بهتر است برای حضور تحمیلی و فرصت طلبانه و مفت خوترانه خود محملی جز محمل آزادی خواهی و مبارزه برای دموکراسی دست و پا کنند و بدانند که حساب جنبش مقاومت مردم ایران در برابر نظام جمهوری اسلامی از حساب سبزی پاک کن های حرفه ای دستگاه خمینی  کاملا جدا است .

ترس از مجاهدین یا از کاسه لیسان بارگاه خمینی؟

رژیم جمهوری اسلامی خود را به هر در و دیواری می زند و به هر چه دم دستش بیاید چنگ می زند تا شاید مانع بیرون آمدن نام مجاهدین از لیست ساز مان های تروریستی وزارت خارجه آمریکا شود. محسن کدیور و یارانش هم دقیقا همین کار را می کنند. علت سراسیمگی رژیم و جلز و ولز کردنش قابل درک است.  زیرا به درستی و از سی سال پیش تشخیص داده است که رشد مجاهدین مساوی است با ضعف و فتور و سر انجام سقوط خودش . محسن کدیور برای این دستپاچگی اش دلیل دیگری می آورد. او مدعی می شود که  بیرون آمدن نام مجاهدین از لیست تروریستی باعث تقویت و بقای نطام می گردد. دلیل محسن کدیور هرچه که باشد  عملا با رژیم همگامی می کند و خواست او را باز می تاباند.
 در این میان محسن کدیور می کوشد وحشت و هراس خود و سردسته های دو دوزه بازش از محبوبیت روزافزون و پیروزی های تعیین کننده مجاهدین در عرصه داخلی و بین المللی را به مردم ایران تعمیم دهد، با آن که می داند حنائی را که بر سر و صورت مالیده است رنگی ندارد.  او به خانم کلینتون التماس می کند که مجاهدین را از لیست سازمان های تروریستی بیرون نیاورد زیرا این کار به زیان جنبش سبز تمام می شود. اگر جنبش سبز مورد نظر محسن کدیور  آن چیزیست که مدعیان سر کردکی اش در زیر عکس خمینی و در سایه پرچم خرچنگ نشان جمهوری اسلامی به تبلیغش می پردازند، باید به او خاطر نشان کرد که این جنبش زمان درازی است که از جنبش افتاده است و بهتر است کدیور و همرنگانش سعی نکنند علت بی حرکتی آن را به بیرون آمدن مجاهدین از لیست تروریستی در اینده نزدیک یا دور نسبت دهند. همچنین  سعی نکنندبر قامت جنبش آزادیخواهی مردم ایران که روز به روز بالنده تر میشود ، با ادا و اطوارهای  کسانی که خمینی را حلوا حلوا می کنند و خامنه ای را پاکدامن معرفی می کنند ، قبای شراکت بپوشانند. البته وحشت امثال کدیور از بالندگی فزاینده ی مجاهدین به هیچ روی بی راه نیست . امّا این هراس با هراس مردم ایران تفاوتی اساسی دارد. نگرانی مردم این است که باز هم سنگ بسته بماند و سگ گشوده و به این ترتیب شارلاتان های تربیت شده در مکتب خمینی ، از جمله همین محسن کدیور و هموندانش ، ثمره مبارزه وجانفشانی های آنها را درست مانند بهمن پنجاه و هفت ملا خور کنند .

مرتضی نامور ـ کدیور و خیانت به آیت الله منتظری

اخیراٌ محسن کدیور در مقاله ای که در سایت جرس منتشر شده، همسو با امام راحل و ولایت خامنه ای، استغاثه ای دردآلود به هیلاری کلینتون عرضه نموده و از وی تقاضا کرده که مبادا مجاهدین را از لیست گروههای تروریستی آمریکا بیرون بیاورد.
برای مردم و مقاومت ایران این دست از تحرکات نه موضوعی جدید است و نه امری دوراز انتظار، چرا که نخ نماشدن سه دهه سیاست مماشات، «الزاماٌ» می بایست تمامیت رژیم با هررنگ و پوشش و زرورق را به فکر مقابله با این مقاومت وادارد.
کمرنگ شدن «کیک وکلت»، آرام شدن گرد و خاک «سیدخندان»، بی اثرشدن «پیام حسن نیت»، مقاومت و ایستادگی و به چالش کشیدن سیاست مماشات توسط مجاهدین در پهنه قضاوت جهانی و کمرشکن کردن آن در اروپا، تحولات منطقه و امواج دیکتاتوربرباد ده آن و مهمتراز همه زلزله قیامهای دوسال گذشته مردم قهرمان ایران علیه استبداد مذهبی و بسیاری پارامترهای دیگر دست به دست هم داده و منطقه و آینده آنرا درمعرض و آستانه تحولاتی اساسی قرارداده است، پس بازهم بی دلیل نیست کدیورها هم سراسیمه وناله کنان به سروروی خود بزنند و برای ابقای نام مجاهدین درلیست تروریستی که امروز دیگر بی پایه اساس بودن آن برهمگان آشکار شده به میدان بیایند.
به راستی محسن کدیور کیست؟ و او درعریضه نویسی به درگاه این وآن چه می خواهد؟ در پیشینه او رد طویلی ازالقاب ومناصب و عناوین وجود دارد.
او در گذشته «عضوهیئت علمی گروه فلسفه اسلامی موٌسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران» معرفی شده، بگذریم که لقب فوق چه ربطی به سیاست ونامه نگاری به کلینتون دارد؟
زیاد تعجب نکنید کمی بعد او را با عناوین «عضو هیئت بررسی کتاب درقم، وزارت فرهنگ و ارشاداسلامی ومعاونت اندیشه اسلامی مرکز تحقیقات استراتژیک» خواهید یافت، هرمبتدی سیاسی هم معنی «تحقیقات استراتژیک» را می داند وتمام کسانی هم که درطول سه دهه با طاعون استبداد مذهبی چنگ درچنگ بوده اند معانی و ارتباطات وتولیدات وزارت بدنام اطلاعات را که اگر با خروار خروار عنوان علمی وفلسفی وبشردوستی وحقوق بشروتحقیقات و....پوشانده شود را ازصد کیلومتری میشناسند وشاید از«سادگی» این بحرالعلوم است که تصور کند می تواند بنجلهای تولیدی کارخانه ولایت را با جعل نام وعنوان به مردم قالب کند.
جالب است بدانیم که درپیشینه این آچارفرانسه به ناگاه به لقب «رئیس انجمن دفاع آزادی مطبوعات» برمی خوریم، «عجبا» که درباغ وحش ولایت عالم ربانی در«علم وفلسفه» همزمان یا به تناوب هم عضو وزارت ارشاد اسلامی هم ازمسئولین علوم وفلسفه هم معاون اندیشه اسلامی مرکز تحقیقات استراتژیک هم ازمسئولین گفتگوی تمدنها هم عضو شورای بزرگداشت انقلاب مشروطه، و کسی چه میداند «شاید»، برای «مهندسی» کردن اپوزیسیون دست ساز به نوشتن کتاب«اندیشه سیاسی در اسلام» رسیده و علم و کتل «سبز» به اهتزاز درآورده ودر دیار«ازما بهتران» عریضه به درگاه می برد که ای خانم کلینتون مبادا مجاهدین را ازلیست تروریستی حذف کنید زیرا اگر اینکار را بکنید حرکت وپروسه دمکراتیک مردم ایران را متوقف کرده اید وابقا نام مجاهدین درلیست پروسه دمکراتیک درایران را تقویت میکند (جرس ۸ فروردین ۱۳۹۰).
محسن کدیوربه هیلاری کلینتون نصیحت می کند که مبادا این مجاهدین منفور وبی طرفدار در ایران را ازلیست خارج کنید یعنی اینکه مردم از این رژیم نفرت ندارند و ازمجاهدین متنفرند، کدیورها حتی به روی خودشان هم نمی آورند و دانسته سعی در تجاهل می کنند که وجود نام مجاهدین از لیست تروریستی که کوس بی پایگی اش ازبام جهان حتی درجلسه استماع کنگره آمریکا هم به صدا درآمده را باید چه سرپوشی رویش گذاشت، امروز این فقط مجاهدین نیستند که ازاین بی قانونی واجحاف شکایت دارند.
محسن کدیورکه لیست عناوین وسمتها و کتابها و سخنرانیها ودانش واشرافش برعلوم قدیمه وجدیده سر به صدها نمونه میزند علی الاصول باید بداند که قطار قیام مردم ایران مدتهاست که از ایستگاههای صلواتی ودست ساز«بچه های وزارت» و«مرکزتحقیقات استراتژیک» عبورکرده وامروز«رای من کو» به مرگ برخامنه ای و مرگ بر دیکتاتور رسیده وپف های کدیورها این حریق جنبش آزادیخواهی را نمیتواند اتفاء کندواوالبته که این را میداند اما چه کند که وامدار ولایت است وباید سرموقع قسطش را بپردازد وتوپچی یک عمر مواجب میگیرد تا در روز روزش شلیک کند
محسن کدیور مجبوراست که شعار مردم ایران را که فریاد میزنند: «نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران» را «هم غزه هم لبنان بشنود»
به راستی وقتی چاقوی لابی های رنگارنگ و سنتی رژیم در آمریکا کند شده باید دشنه کدیورها به پشت مردم ایران بنشیند، اما هیهات، هیهات که مجاهدین خلق به همراه مردم ایران این دشنه های آشکار و پنهان را با افشاگری وکار طاقت فرسای خود خٌرد خواهند نمود و همچون همیشه سینه ستبر خود را درمقابل آن قرارخواهند داد تا مردم وتاریخ ایرانزنین مصون بماند.
کدیور در کنار همه عناوینش نان شاگردی آیت الله منتظری را هم می خورد و همواره از او به عنوان استاد خود، یاد می کند. با این مقاله، او با خیانت به آیت الله منتظری، همین منصب را هم از دست داد. چرا که شادروان منتظری، درهنگامه قتل عام مجاهدین، جلوی خمینی ایستاد و با کشتار مجاهدین مخالفت کرد و با این کارش، از جانشینی خمینی برکنار شد. اما کدیور رو در روی منتظری، با درخواست از کلینتون برای نگه داشتن مجاهدین در لیست تروریستی، بر کشتار مجاهدین به دست جلادان و قداره بندان ولایت فقیه صحه گذاشت.
شرم بر او با این خیانت

وزیر خارجه آمریکا: بررسی مجدد لیست گذاری مجاهدین به یک تصمیم گیری جدید منجر خواهد شد

در جریان جلسه استماع کمیته خارجی کنگره آمریکا، با حضور هیلاری کلینتون وزیرخارجه آمریکا که روز اول مارس ۲۰۱۱ صورت انجام شد، هیلاری کلینتون، در پاسخ به اعضای این کمیته که خواستار خارج کردن نام مجاهدین از لیست تروریستی وزارت خارجه آمریکا شدند، گفت: اجازه بدهید که برای ثبت شدن بگویم که در طی چندین استماع چند بار به مجاهدین خلق اشاره شده است و میدانم که بسیاری از نمایندگان آنها در بین حضار در اینجا وجود دارند ما در حال بررسی نامگذاری مطابق با تصمیم دادگاه و قوانین مربوطه هستیم و اینکه این بررسی به یک تصمیم گیری جدید درباره لیستگذاری مجاهدین خلق منجر خواهد شد.

ایلینا رزلهتینن، رئیس کمیته خارجی کنگره در مورد حفاظت آمریکا از ساکنان اشرف گفت: من خواستار حفاظت آمریکا از ساکنان کمپ اشرف شده ام که بسیاری که هم اکنون در اینجا هستند نسبت به اقوام خود در آنجا نگران هستند
وزیر خارجه آمریکا در پاسخ گفت: درمورد اشرف ما اطلاع داریم از تحریکات مستمری که وجود دارد. بنابراین ما روزانه با دولت عراق در حال گفتگو هستیم با ملل متحد و هرکاری که میتوانیم انجام میدهیم که آنها را حفاظت کنیم.

ترجمه گفتگوهای این جلسه را در زیر می خوانید:

ایلینارز لهتینن، رئیس کمیته خارجی کنگره آمریکادر مورد ایران، خانم وزیر، من همچنان نگران آن هستم که وزارتخارجه بطور کامل قانون تحریمات ایران را به اجرا نمیگذارد. آیا ممکن است که در مورد موقعیت پنج شرکت که تحریمات علیه آنها اعمال نشده است را به ما بگویید؟ و ...
من خواستار حفاظت آمریکا  از ساکنان کمپ اشرف شده بودم که بسیاری که هم اکنون در اینجا هستند نسبت به اقوام خود در آنجا نگران هستند. با تشکر از خانم وزیر.
برد شرمن، عضو کمیته خارجی کنگره آمریکا
 رئیس دمکراتها در زیرکمیته تروریسم
در مورد یک سازمانی به اسم مجاهدین خلق ایران، دادگاه استیناف ایالات متحده آمریکا شعبه واشنگتن دی سی از وزارتخارجه خواسته است که تصمیم خود را مورد بازبینی قرار بدهد. تعدادی از کارشناسان برجسته که متخصص در امور خارجی هستند گفته اند که مجاهدین خلق باید از لیست خارج شوند. این تنها موضوعی است که هاوارد دین و جان بولتون روی آن توافق دارند (خنده بلند هیلاری ) و نیاز به گفتن ندارد که ژنرال جیمز جونز، بیل ریچاردسون و لی همیلتون نیز اخیرا این را گفته اند. من درخواست بریفینگ محرمانه از جانب زیرکمیته ذیربط کردم ولی وزارتخارجه از اینکار خودداری کرد و آنرا به جامعه اطلاعاتی ارجاع داد که جامعه اطلاعاتی هم این بریفینگ محرمانه را برای ما گذاشت. ولی راستش را بخواهید، بعد از آن بریفینگ محرمانه من متقاعد شدم که  هیچ چیزی در این قرن انجام نگرفته است که بودن مجاهدین خلق در آن لیست را توجیه کند و این بریفینگ این اعتقاد را بنحو قابل توجهی تقویت کرد که علت بودن مجاهدین خلق در لیست بخشی از پیشنهاد مصالحه یا امتیاز دادن به تهران است. من امیدوارم که شما شخصاً این لیست گذاری را مورد بازبینی قرار بدهید همانطور که دادگاه از وزارتخارجه خواسته است که بازبینی بکند.  

قاضی تدپو عضو کمیته خارجی کنگره آمریکامن هم مثل شما معتقدم که در عمق روح همه ما، هر انسانی در سراسر دنیا، یک نیاز مبرم برای آزادی وجود دارد. هر طور که بخواهید میتوانید آنرا تعریف کنید ولی به هر حال این چیزی است که در وجود همه ما هست. من فکر میکنم که این خواسته مثل هر جای دیگری در دنیا در ایران نیز وجود دارد. ما بسیاری از آمریکاییان را در اینجا داریم که ایرانی تبار هستند و بسیاری از آنها اقوامی در کمپ اشرف دارند، بسیاری از آنها اقوامی را از دست داده اند و در کمپ اشرف کشته شده اند، آنها اقوامی در ایران دارند و من معتقدم که آن جوانان در ایران نیز همان روح آزادیخواهی را دارند.
من سؤالی دارم که البته جوابش را نمیدانم. آمریکا در طول تاریخ اینگونه موضع میگرفته است که ما معمولا از کشوری حمایت میکنیم و در نهایت از شورشیان حمایت میکنیم، یا کسانی که میخواهد بیایند و کشور را بگیرند. ما این تصمیم را در لیبی گرفتیم، و فکر میکنم که دولت (آمریکا) گفت که ما از شورشیان حمایت میکنیم. ما بعضی اوقات اینکار را میکنیم ولی در مواقعی این کار را نمیکنیم. فکر نمیکنم که مستبدی بزرگتر از این دیکتاتور کوتوله بیابان به نام احمدی نژاد در تمام دنیا پیدا بشود، و نحوه برخورد او با مردم خودش و نحوه ای که او فراخوان به جنگ میدهد که تقریبا خطاب به همه میباشد.
ما چه وقتی بعنوان یک کشور به این نقطه میرسیم و تصمیمی میگیریم مثل تصمیم ما در مورد لیبی، که بگوییم تو باید بروی. ما این تصمیم را در رابطه با لیبی گرفتیم، چه زمانی این تصمیم را در مورد رژیم ایران خواهیم گرفتیم که بگوییم تو باید بروی؟

هیلاری کلینتون وزیر خارجه آمریکاخوب آقای نماینده من فکر میکنم. ما باید از کسانی که در درون کشورها برای آزادی خودشان تلاش و مبارزه میکنند حمایت کنیم. و ما این را در مورد ایران انجام میدهیم. باعث تأسف است که این رژیم چنین سرکوبی را علیه مردم خودش به کار می برد. هر آنچه را که ممکن بوده است برای نابود کردن اپوزیسیون خود انجام داده است. بنابراین ما حمایت میکنیم و به حمایت خود ادامه میدهیم. و در حمایتمان نیز بسیار رسا خواهیم بود.
اما ما همچنین در پی آن لحظات و سرفصلهایی در تاریخ هستیم که انبوه جمعیت به تعداد تعیین کننده ای وجود داشته باشند که حاضر شوند برای بدست آوردن حقوق خودشان بایستند. و متأسفانه در بسیاری کشورها مانند شوروی همانطوریکه میدانید این بسیار طول کشید. و وقتی که کشورها به حرکت در آمدند ما آنجا بودیم که از آنها حمایت کنیم. ما این را اکنون در خاورمیانه و آفریقای شمالی مشاهده میکنیم. ایران یک نمونه سخت تر است. اما ما هرآّنچه را که میتوانیم انجام میدهیم تا حمایت کنیم از آنهایی که آن آزادی را میخواهند.
و اجازه بدهید که برای ثبت شدن بگویم که در طی چندین استماع چند بار به مجاهدین خلق اشاره شده است و میدانم که بسیاری از نمایندگان آنها در بین حضار در اینجا وجود دارند و همانطور که این کمیته مطلع است در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۰ دادگاه ناحیه ای در واشینگتن دی سی به این وزارتخانه حکم کرد که به مجاهدین خلق اجازه دهد که به بخش محرمانه مدارک پرونده اداری پاسخ دهد بعنوان پروسه بازبینی این نامگذاری که  طبق آن در لیست سازمانهای تروریستی خارجی قرار دارد و به این دلیل که ما در حال بررسی نامگذاری مطابق با تصمیم دادگاه و قوانین مربوطه هستیم و اینکه این بررسی به یک تصمیم گیری جدید درباره لیستگذاری مجاهدین خلق منجر خواهد شد.

قاضی تد پو عضو کمیته خارجی کنگره آمریکاچه زمانی فکر میکنیم این تصمیم را خواهید گرفت:

هیلاری کلینتون وزیرخارجه آمریکا
شما میدانید این در حال پیشرفت است. اینها بررسی ها و بازبینیهای بسیار مهم  هستند و به سرعتی که ما بتوانیم این تصمیم را میگیریم.

قاضی تد پو عضو کمیته خارجی کنگره آمریکا من و سایرین با وزارتخارجه و سازمان امنیت ملی(اسم فارسی باید تدقیق شود) دیدار داشتیم و در بریفینگ های محرمانه آنها شرکت داشته ام و من به وزارتخارجه بر مبنای اطلاعاتی که در اختیار دارم توصیه میکنم که این تصمیم (خروج از لیست) را بگیرد. من یکی از آنهایی هستم که میگوید البته ما باید آنها را از لیست خارج کنیم و امیدوارم که کنگره نیاز نباشد که این تصمیم را بگیرد و وزارتخارجه خودش این تصمیم را بگیرد و وزارتخارجه اقدام به خروج از لیست بکند. ولی من این سؤال را میکنم که اگر اطلاعاتی رسیده است و در اختیار وزارتخارجه قرار گرفته - و حالا نتیجه اش هر چه که میخواهد باشد – ولی وزارتخارجه آنها را در یک بریفینگ محرمانه با ما در میان بگذارد که ما به این ترتیب از آنها آگاه باشیم.
آخرین سؤالی که من میخواستم مطرح کنم نگرانی در مورد ساکنان کمپ اشرف است. آنها نگران هستند، اقوام آنها نگران هستند ارزیابی شما چیست، من نظر شما را میخواهم که وقتی ما آن جا را ترک می کنیم چه اتفاقی خواهد افتاد شما چه پیش بینی میکنید.

هیلاری کلینتون وزیرخارجه آمریکا بگذارید ابتدا بگویم که ما وضعیت را از بسیار نزدیک مانیتور میکنیم. ما تلاش میکنیم که تمامی نکات مطروحه را مورد تحقیق قرار دهیم. ما میدانیم که سوخت و غذای کافی تحت نظارت و فشار ما وارد آنجا میشود ولی همچنین  اطلاع داریم از تحریکات مستمری که وجود دارد. بنابراین ما روزانه با دولت عراق در حال گفتگو هستیم با ملل متحد و هرکاری که میتوانیم انجام میدهیم که آنها را حفاظت کنیم.
مک کال : در خاورمیانه اکنون یک خلأ قدرت وجود دارد و سؤال این است که چه کسی این را پر میکند. آیا این توسط جنبش سکولار پر خواهد شد یا نیروهایی مانند اخوان المسلمین. و یا اگر به ایران نگاه کنیم آیا رژیم ایران این را فرصتی می بیند که خلأ را پرکند؟ ما از دموکراسیهای در حال ظهور داریم حمایت میکنیم. من معتقدم که این سیاست درستی است برای این کشور و ما از نیروها در مصر و لیبی. ولی وقتی مساله به رژیم ایران برمیگردد همانطوریکه گفتید مردم خودش را سرکوب میکند..... و به نظر میرسد که دولت ما درباره آن سکوت کرده است و من فکر میکنم که یک فرصت طلایی است که فشار بیاوریم  تا در این زمان از جنبش مقاومت در ایران حمایت کنیم. چرا ما این کار را قویتر انجام نمیدهیم؟

هیلاری کلینتون: من استدلال میکنم که ما داریم این کار را میکنیم. ما آن را داریم به صورتی قوی از طرق مختلف انجام میدهیم و ما به اینکار ادامه میدهیم. ولی من میخواهم بر اولین نکته ای که شما گفتید تأکید کنم.  که این است که من تردیدی ندارم که اگر ما حضور نداشته باشیم، حضور با امکاناتمان نه فقط در شعار و نه فقط گفتن اینکه ما از چه حمایت میکنیم بلکه در محقق کردن آنها حضور نداشته باشیم، دیگران آن خلأ را پرخواهند کرد.  خاورمیانه حفره های خلأ دارد و ما این را از تجربه طولانی میدانیم اگر ما فقط پیام علیه رژیم ایران میدهیم و فقط همین کار را میکنیم، ما در بازی نقش نخواهیم داشت. ما باید در صحنه باشیم و ما به دیپلوماسی و تحولاتی نیاز داریم که به صورت امنیت ملی به آن نگریسته شود به طوری که وقتی که جوانان در خیابان میگویند که ما چگونه قانون اساسی را باید بنویسیم آمریکا و متحدین ما باید آنجا باشند تا کمک کنند نه ایرانیان. و هرکس که تردیدی دارد که به رغم تمام تحریمها و اقدامات جامعه بین المللی برای ایزوله کردن رژیم ایران و محکوم کردن آنچه که  رژیم ایران انجام داده است اگر در آنجا به طور روزانه با تمامی امکاناتی که قابل گردآوری حضوری نباشد که کنترل یک جنبش مشروع برای دموکراسی را بدست آورد در اشتباه خواهیم بود. ما در رقابت به سر می بریم. و من بازهم و بازهم تکرار میکنم که ما باید آنجا حضور داشته باشیم. ما باید علیه آنها بجنگیم.
مک کال: من با شما موافقم. به نظر من دیپلوماسی با رژیم ایران ساده لوحانه است. به نظر من بهترین کاری که ما میتوانیم بکنیم هم در وزارت خارجه و اقدامات اطلاعاتی این است که هر آنچه که در قدرت داریم تا از رزمندگان آزادی حمایت کنیم که میخواهند ملاها را سرنگون کنند و ملاها دارند این افراد را سرکوب میکنند.

این جلسه به طور کامل از تلویزیون سی.اس.پن آمریکا پخش شد.

خبیث ترین جنایتکاران رژیم آخوندی در لیست تحریم اتحادیه اروپا

سه‌شنبه، ۱۰ اسفند ۱۳۸۹ / ۰۱ مارس ۲۰۱۱

اتحادیه اروپا مجازات ۸۰ تن از عاملان قتل، شکنجه و نقض حقوق بشر در ایران را در دستور کار گذاشت.
منابع دیپلماتیک خبر دادند که این فهرست با کمک سازمانهای مدافع حقوق بشر و همچنین دولتها تهیه شده و وزرای کلیدی رژیم ایران و همچنین مقامات  ارشد نظامی و قضایی رژیم ایران را در برمیگیرد. اتحادیه اروپا این فهرست ومجازاتهای اتخاذ شده را تحت بررسی قرارداده و در ماه آتی میلادی مجازاتهای آنها را اعلام خواهد کرد.
اسامی اعلام شده ازجنایتکارانی که اتحادیه اروپا لیست گذاری آنها را در دستورگذاشته است، مهمترین سردمدران رژیم ولایت فقیه و آخوندهای جنایتکار حکومتی،  وزرا، فرماندهان سپاه پاسداران ونیروی ترویستی قدس، دژخیمان شکنجه گر در وزارت اطلاعات و زندانها ، قضات خون آشام و دادستانهای جلاد و روسای جنایتکار زندانها و  دیگر دست اندر کاران شکنجه و قتل عام و عاملان اعدامها ومجازاتهای سبعانه و سرکوب  مردم ایران را شامل میشود.
اسامی شماری از ۸۰تن از خبیث ترین دژخیمان و شکنجه گران رژیم از این قرار است:
از میان مجلس خبرگان ارتجاع:  آخوند محمد یزدی عضو هیأت رئیسه خبرگان ارتجاع، آخوند جنتی دبیر شورای نگهبان ارتجاع، آخوند احمد خاتمی عضو هیأت رئیسه خبرگان ارتجاع و آخوند مصباح یزدی عضو خبرگان ارتجاع و تئوریسین فاشیسم مذهبی.
وزیرانی که از میان دولت پاسدار احمدی نژاد در شمار نقض کنندگان حقوق بشر به ثبت رسیده اند از جمله عبارتند از : آخوند مصلحی وزیر اطلاعات رژیم، پاسدار مصطفی محمد نجار، وزیر کشور رژیم، پاسدار صادق محصولی وزیر رفاه رژیم، پاسدار رضا تقی پور وزیر ارتباطات و مخابرات رژیم، دژخیم کامران دانشجو، وزیر علوم رژیم، حسینی وزیر فرهنگ و مرتضی بختیاری  وزیر دادگستری رژیم. همچنین نام مرتضی تمدن استاندار دیکتاتوری آخوندی هم درلیست جنایتکاران نقض حقوق بشر به ثبت رسیده است.
از میان سرکردکان سپاه پاسداران، از جمله جنایتکارانی که در لیست نقض حقوق بشر به ثبت رسیده اند، عبارتند از: پاسدار فیروز آبادی سرکرده ستاد کل نیروهای مسلح رژیم، پاسدار جعفری سرکرده کل سپاه پاسداران، پاسدار جزایری معاون فرهنگی و تبلیغات ستاد کل نیروهای مسلح رژیم، پاسدار عراقی جانشین سرکرده نیروی زمینی سپاه، پاسدار همدانی سرکرده سپاه تهران، پاسدارجوانی سرکرده بخش سیاسی ستاد کل نیروهای مسلح، پاسدار حجازی سرکرده سپاه ضد ثارالله، پاسدار نقدی سرکرده بسیج ضدمردمی، پاسدار فضلی جانشین سرکرده بسیج ضدمردمی، پاسدار احمدی مقدم سرکرده نیروهای سرکوبگر انتظامی، پاسدار رادان جانشین سرکرده نیروهای انتظامی و شمار دیگری از پاسداران و دژخیمان سپاه پاسداران.
از قوه قضاییه دیکتاتوری آخوندی: آخوند لاریجانی سردژخیم قوه قضاییه، آخوند رئیسی معاون اول قوه قضاییه رژیم، آخوند اژه ای دادستان کل و سخنگوی قوه قضاییه، دژخیم جعفری دولت آبادی دادستان جنایتکار تهران و غلامحسین اسماعیلی رئیس شکنجه گاهها و زندانهای رژیم،  علاوه بر اینها شماری از قضات دژخیم نیز در شمار جنایتکاران نقض حقوق بشر ثبت شده اند که عبارتند از: دژخیم صلواتی، دژخیم حداد، دژخیم مقیسه یی، دژخیم زرگر، دژخیم حیدری فر. همچنین دژخیم مرتضوی دادستان سابق رژیم در تهران که اکنون معاون پاسدار احمدی نژاد و گرداننده کمیته مبارزه با قاچاق کالاست. آخوند دری نجف آبادی دادستان و وزیر اطلاعات پیشین نظام نیز در زمره جنایتکاران به ثبت رسیده است.
شمار دیگری از دژخیمان دیکتاتوری آخوندی که  خارج از ارگانهای رسمی در جنایت علیه بشریت نقش داشته اند و در این  لیست به ثبت رسیده اند، عبارتند از: حسین شریعتمداری، بازجو، شکنجه گر نماینده ولی فقیه ارتجاع و گرداننده روزنامه کیهان، حسین الله کرم سرکرده گروه فاشیستی انصار حزب الله، آخوند طائب بازجو، شکنجه گر و سرکرده پیشین بسیج، حسین ذبحی معاون قضایی دادستان کل رژیم در تهران، عباس کارگر جاوید بسیجی  جنایتکار و متهم به قتل ندا آقا سلطان شهید قیام سراسری، حجت الله رسولی رئیس شکنجه گاه اوین،  و مصطفی بزرگ نیا، رئیس بند ۳۵۰ زندان اوین و شمار دیگری از دژخیمان و شکنجه گران در سایر زندانها.

تودهنی اخوان المسلمین به ولی فقیه این بار در خبرگزاری مهر

سه‌شنبه، ۰۳ اسفند ۱۳۸۹ / ۲۲ فوریه ۲۰۱۱

به رغم تلاشهای مستمر ولی فقیه و رسانه های حکومتی برای چسباندن قیام مردم مصر به استبداد مذهبی حاکم بر ایران، یکی از اعضای ارشد اخوان المسلمین، بار دیگر تودهنی محکمی به ولی فقیه ارتجاع زد و تلاشهای خبرگزاری حکومتی مهر را که می خواست او را به تأیید این ترفند ارتجاعی وادارد، به شکل خوارکننده ای با شکست مواجه ساخت.
پاسخ یک عضو اخوان المسلمین مصر به خبرنگار خبرگزاری مهر رژیم: انقلاب مصر یک انقلاب مردمی و فراگیر بود که از ایدئولوژی خاص و معینی پیروی نمی کند. خبرگزاری مهر ۳ اسفند گفتگوی مشروح خبرنگار خود با عبدالمنعم ابو الفتوح از اعضای برجسته و فعال اخوان المسلمین را چاپ کرده که در پاسخ به تلاش برای چسباندن قیام مردم مصر به  انقلاب اسلامی رژیم  بر فراگیر بودن قیام مردم مصر و عدم پیروی از ایدئولوژی خاصی تاکید و می گوید:”مخالفت با ظلم و استبداد و فساد و فداکاری برای پاکسازی جامعه از این مفاسد در حقیقت وجه مشترک همه انقلاب ها در همه زمان ها است.
عبدالمنعم ابولفتوح می گوید:
انقلابی که درمصر به وقوع پیوست یک انقلاب مردمی فراگیر بود که از ایدئولوژی خاص و معینی پیروی نمی کند بلکه هدفش نجات مصر از فساد و عقب ماندگی است و همچنین از دیگر اهداف، رهایی مصری ها از فقر و جهل و نادانی است.
عبدالمنعم تاکید کرد: رهبری چنین انقلابی بالطبع به همه مصری های شریف و مبارز آن هم درچارچوب تشکیل دولت جدید که نماینده همه آحاد ملت مصر باشد، متعلق است و بر سر همه مردم مصر بدون اینکه هیچ فرق سیاسی، نژادی یا دینی مذهبی برای آنان قائل شود، سایه می افکند.
این عضو برجسته و فعال اخوان المسلمین در پاسخ به این سوال که آیا به نظر شما مشترکاتی بین انقلاب اسلامی ایران وانقلاب مصر وجود ندارد؟ تاکید کرد: مخالفت با ظلم و استبداد و فساد و فداکاری برای پاکسازی جامعه از این مفاسد در حقیقت وجه مشترک همه انقلاب ها در همه زمان ها است.
وی در اشاره به اعلام شورای عالی نظامی مصر به پایبندی به قراردادهای خارجی مصر از جمله کمپ دیوید گفت: روابط بین المللی مصر با جامعه بین الملل را قوانین و ضوابط زیادی از معاهدات و توافقنامه های مختلف در بر می گیرد که این امور باید مراحل طبیعی خود را خواه در مسیر اتمامش یا بازنگری و یا تصحیح آن طی کند و درنهایت هم باید به صورت مستقیم یا غیر مستقیم از طریق نمایندگان مجلس الشعب به ملت عرضه شود.
عبدالمنعم ابوالفتوح در پاسخ به پرسشی دیگر درباره حرکت مردم مصر تا رسیدن به آرزوها و اهدافشان که همان برقراری دموکراسی و ایجاد یک حکومت مردمی، اظهار داشت: ملت مصر یکی از ملت های بسیار هشیار و با درک و شعور عمیق منطقه است و اما مشکلش همان استبداد و ظلم و ممانعت از مشارکت این ملت بزرگ در روند زندگی سیاسی و اجتماعی است. و جهانیان شاهد برقراری دموکراسی و دولتی قوی دراین کشور خواهند بود.